Τον Μάιο του 2011, ο Τζον Καζαμπλάνκας,
συνάντησε τον φίλο του, Χούμπερτ Ουορονιέκι, στη Νέα Υόρκη.
Τρεις μέρες σε ένα στούντιο, κατέγραψαν την ιστορία της ζωής του.
Αυτό που δεν γνώριζαν,
ήταν πως ο Τζον θα πέθαινε από καρκίνο δύο χρονιά μετά, τον Ιούλιο του 2013.
Το βίντεο είναι μία μοναδική μαρτυρία, μίας από τις πιο λαμπερές περιόδους.
Κυρίες και κύριοι, σας παρουσιάζω έναν άντρα που έχω στην καρδιά μου.
Μπήκε σε μία νέα δουλειά, αντιμετωπίζοντας σκληρούς αντιπάλους.
Τα εφόδιά του ήταν η φιλοδοξία,
η αποφασιστικότητα και το μάτι για όμορφες γυναίκες.
Ο επόμενος καλεσμένος μας είναι ο "Άντρας πίσω από τα μοντέλα".
Ιδρυτής και πρόεδρος του πρακτορείου Elite Model Management,
ο οποίος εκπροσωπεί μοντέλα όπως η Ιμάν...
Ο εγκέφαλος της καριέρας τους. Ιδρυτής του Elite Model Management.
Δεν μπορώ να πω ότι καταλαβαίνω το όλο θέμα της ομορφιάς.
Εκείνος που το καταλαβαίνει, είναι ο πρώτος μου καλεσμένος.
Είναι κυνηγός σπουδαίων θηραμάτων. Ψάχνει τα πιο θαυμάσια ζώα.
Είναι ό,τι πιο καυτό έχει βρεθεί στον χώρο του μόντελινγκ.
Το όνομά του είναι συνώνυμο με το επαγγελματικό μόντελινγκ.
Είναι μεγάλη μου χαρά να παρουσιάσω τον πρόεδρο του πρακτορείου Elite,
Τον κύριο Τζον Καζαμπλάνκας.
Πολλές φορές, με είχαν πλησιάσει άνθρωποι,
ζητώντας μου να πω την ιστορία της ζωής μου.
Καλησπέρα. Ανακαλύπτω, εξελίσσω και δουλεύω με μοντέλα,
σε όλο τον κόσμο, εδώ και 20 χρόνια.
Αλλά πάντα με εντυπωσιάζει όταν κάποιος μου λέει,
"Η δουλειά σου είναι πανεύκολη. Περιβάλλεσαι από πανέμορφες γυναίκες".
Μα δεν είναι μόνο αυτό.
Δεν ήξερα ότι το θέμα, αν και πολύ ψυχαγωγικό,
άξιζε τέτοιας προσοχής.
Η ζωή μου έμοιαζε ή γεμάτη και συναρπαστική ή μάταια και ρηχή.
Ήταν επιτυχημένη και γεμάτη περιπέτειες;
Έφτιαξε τις Σίντι Κρόφορντ, Κάρεν Μάντλερ και Λίντα Εβαντζελίστα.
Εννοείται. Κατέληξε, όμως, να είναι σημαντική;
Πραγματικά, δεν ξέρω.
Τίποτα από όσα έκανα δεν έσωσε τον κόσμο.
Αλλά, μα τω Θεώ, το διασκέδασα πολύ.
Έχεις την καλύτερη δουλειά στον κόσμο!
-Πράγματι. -Συγχαρητήρια. Ευχαριστώ που ήρθες.
Είμαι Καταλανός. Γεννημένος, κατά τύχη, στη Νέα Υόρκη.
Η οικογένειά μου κατάγεται από την Βαρκελώνη.
Ο παππούς μου, Φερνάντο Καζαμπλάνκας,
ανακάλυψε το μηχάνημα που υφαίνει το βαμβάκι σε κλωστή.
Ήταν αξιοσέβαστος βιομήχανος.
Όταν ξέσπασε ο Ισπανικός εμφύλιος, τον Ιούλιο του 1936,
οι γονείς μου ήταν σε μία παραλία, στην Κόστα Μπράβα,
με τον μεγάλο μου αδελφό, τον Φερνάντο.
Μόλις έμαθαν για το πραξικόπημα, μάζεψαν τα υπάρχοντά τους,
μπήκαν στο αυτοκίνητό τους και όδευσαν προς τα γαλλικά σύνορα.
Ήταν, πλέον, πρόσφυγες.
Περιπλανώμενοι τσιγγάνοι, με γούστο για πρωτοκλασάτα ταξίδια.
Όταν οι Γερμανοί άρχισαν να εισβάλουν στις γειτονικές χώρες,
ο πατέρας μου αποφάσισε πως έπρεπε να φύγουν ξανά.
Αυτή τη φορά, πέρα από τον Ατλαντικό.
Έτσι, λοιπόν, τον Δεκέμβριο του 1942,
μία χιονισμένη και κρύα ημέρα, σε προάστιο της Νέας Υόρκης,
ήρθα στον κόσμο εγώ.
Λίγο μετά τη γέννα μου, η μητέρα μου κόλλησε φυματίωση.
Οι γιατροί συνέστησαν ξηρό κλίμα.
Η οικογένεια τα μάζεψε ξανά,
και μετακομίσαμε σε ένα μεγάλο σπίτι, στην Πόλη του Μεξικού.
Τα πρώτα μου χρόνια, τα πέρασα στο τρένο μεταξύ Ν. Υόρκης και Μεξικού.
Νοικιάζαμε ολόκληρο βαγόνι πρώτης θέσης.
Κοιτούσα έξω από το παράθυρο, με την ελπίδα να δω καουμπόηδες,
να καλπάζουν με τα άλογά τους δίπλα στο τρένο.
Έχω υπέροχες αναμνήσεις από τα ταξίδια κατά μήκος της Αμερικής.
Στο τέλος της δεκαετίας του '40, η κατάσταση στην Ευρώπη είχε ηρεμήσει,
και οι νοσταλγοί γονείς μου ήθελαν να επισκεφθούν την Γηραιά Ήπειρο.
Έτσι, μετακομίσαμε στην Γενεύη της Ελβετίας.
Από θέμα κουλτούρας, πάντα θεωρούσα τον εαυτό μου Γάλλο.
Έχω Καταλανική ψυχή,
γαλλικό μυαλό και αμερικανική υπηκοότητα.
Μετά τα όγδοα γενέθλιά μου, διαγνώσθηκα με αναιμία.
Οι γονείς μου αποφάσισαν να με στείλουν σε εσωτερικό σχολείο.
Το "Le Rosey".
Το σχολείο στεγάζεται σε ένα κάστρο του 16ου αιώνα.
Έχει κήπους και όλων των ειδών τα γήπεδα και τις εγκαταστάσεις,
όπως πισίνα Ολυμπιακών διαστάσεων.
Βρίσκεται ανάμεσα σε εκτάρια δάσους, με λίμνη, στην πλαγιά ενός βουνού.
Από τα Χριστούγεννα ως το Πάσχα,
το σχολείο μεταφερόταν σε τεράστια σαλέ στο Γκστάαντ.
Εκεί, κάναμε σκι για λίγες ώρες μεταξύ των μαθημάτων.
Το σχολείο μας προστάτευε από την σκληρή πραγματικότητα.
Ζούσαμε απλή ζωή. Οι μόνες μας έννοιες, ήταν η μπάλα και τα κορίτσια.
Κι αργότερα, μας ένοιαζε λιγότερο η μπάλα και περισσότερο τα κορίτσια.
Ήταν πολύ ευτυχισμένα χρόνια.
Έχασα την παρθενιά μου στα 15, μία καλοκαιρινή νύχτα του 1958,
στις Κάννες, της Γαλλικής Ριβιέρας.
Τα καλοκαίρια μας, τα περνούσαμε στην νότια Γαλλία.
Θυμάμαι, ήταν μία εποχή μαγική.
Μία μέρα, ενώ ήμουν στην πισίνα και έκανα ηλιοθεραπεία με τη μαμά μου,
πέρασε ένας άντρας και μας κοίταξε.
Τον έλεγαν Άλμπερτ. Ήταν ένας ηλικιωμένος πλεϊμπόι,
που είχε γνωρίσει η μαμά μου στο Μπουένος Άιρες, 20 χρόνια πριν.
Δύο υπέροχες κυρίες, συνόδευαν τον Άλμπερτ.
Ήταν γύρω στα 27 με 28. Μία κούκλα μελαχρινή Δανή,
Και η Ντεζιρέ. Μία πανέμορφη ξανθιά Σουηδέζα, με γαλάζια μάτια.
Λίγες μέρες αργότερα, έτρωγα παγωτό στην Κρουαζέτ,
όταν πέρασε η Ντεζιρέ.
"Γεια σου, Τζόνι! Τι κάνεις"; Ντράπηκα πολύ.
Δεν είχα ούτε δεκάρα πάνω μου, για να της προσφέρω ένα ποτό.
Μα ήμουν τυχερός.
Γιατί μία Μερσεντές κάμπριο,
πέρασε δίπλα μας, με οδηγό έναν φίλο της αδερφής μου. "Τζόνι, πήδα μέσα"!
Μπήκαμε στο αμάξι μαζί, πέρασα το χέρι μου στους ώμους της,
και αρχίσαμε να φιλιόμαστε.
Η Ντεζιρέ με ρώτησε αν ήθελα να πάμε για κολύμπι. "Δεν έχω μαγιό"!
Έβαλε τα γέλια. "Ούτε εγώ"!
Βγάλαμε τα ρούχα μας και πέσαμε στη θάλασσα.
Μετά από λίγο, βγήκαμε από το νερό και κάναμε έρωτα.
Ο μόνος λόγος που οι τουρίστες της Κρουαζέτ δεν μας έβλεπαν,
ήταν το σκοτάδι. Ήταν τόσο συναρπαστικά.
Ήταν το πρώτο μου μάθημα στο έρωτα. Και ήταν φανταστικό.
Γνώρισα τις φίλες της.
Η όμορφη μελαχρινή Γερμανίδα ήταν η Μάργκαρετ.
Κάναμε σχέση.
Ήταν πολύ άτακτη. Μου γνώρισε κι άλλους φίλους της.
Ανακάλυψα μία παρέα νεαρών και όμορφων γυναικών,
που έψαχναν για πλούσιο εραστή, ή ακόμα και σύζυγο.
Σε χρόνο μηδέν, σταμάτησα να πηγαίνω για τένις στην παραλία.
Από εκεί που ήμουν παρθένος,
απέκτησα μία αυταρχική και απολαυστική όρεξη για σεξ.
Ήμουν πολύ τυχερό αγόρι.
Οι φίλοι μου είχαν τραγικές εμπειρίες με πόρνες ή με άσχημα κορίτσια,
σε απαίσια μέρη, στο τέλος μεθυσμένων βραδιών.
Η δική μου πρώτη εμπειρία με διαφώτισε.
Με το τέλος του καλοκαιριού, επέστρεψα στο σχολείο ένας άλλος άνθρωπος.
Η μοίρα μου ήταν να ερωτευτώ,
παθιασμένα και τακτικά.
Ο πειρασμός με περίμενε. Το σχολείο προσέλαβε νέα καμαριέρα.
Το όνομά της, ήταν Πρίσκα.
Γαλάζια μάτια, ξανθά μαλλιά, μεγάλο στήθος. Ήταν μία κούκλα.
Ένα απόγευμα ήμουν έξω και την συνάντησα στην πόλη.
Την κάλεσα να πάμε για σοκολάτα και ξεκινήσαμε να συζητάμε.
Υπήρχε μία δυνατή αίσθηση έξαψης μεταξύ μας.
Αφού τελείωσα το σχολείο, ο πατέρας μου ήρθε ένα πρωί,
κρατώντας ένα γράμμα από το "Le Rosey".
Ήταν χλωμός, έτρεμε.
"Είσαι αηδιαστικός.
Είσαι απαίσιος άνθρωπος.
Δεν θα ξαναμιλήσεις για τα χρόνια που πέρασες στο 'Le Rosey'.
Το όνομά σου δεν υπάρχει πια εκεί".
Δεν καταλάβαινα τι είχε συμβεί. Τι είχα κάνει;
Μου έδωσε το γράμμα.
Ξεκινούσε με μία πολύ απλή πρόταση.
"Αγαπητέ κύριε, ο γιος σας κοιμήθηκε με την καμαριέρα"
Μετά, χειροτέρευσε.
"Πρόδωσε την εμπιστοσύνη μας αλλά και όλους εμάς εδώ.
Πλέον, δεν θέλουμε να τον ξέρουμε.
Οι συστατικές επιστολές αναστέλλονται αμέσως".
Για να γίνεις δεκτός σε αμερικανικό κολέγιο,
όπως το Χάρβαρντ ή το Γέιλ, όπου ήθελα να φοιτήσω εγώ,
χρειαζόσουν αυτές τις συστατικές επιστολές.
Η ολέθρια έλξη προς μία όμορφη γυναίκα,
άλλαξε δραματικά τον ρου της ζωής μου.
Καταρρακώθηκα.
Αποφάσισα να ακολουθήσω έναν δρόμο,
που ακολουθούν χιλιάδες νέοι, το ίδιο δυσαρεστημένοι με εμένα.
Αποφάσισα να καταταχθώ στο Σώμα Πεζοναυτών των ΗΠΑ.
Έβλεπα πολλούς πεζοναύτες που είχαν βάση τη Γαλλία,
τα καλοκαίρια που ήμουν στις Κάννες.
Ήταν καλοντυμένοι, είχαν δουλειά στη στεριά,
και έδειχναν να περνούν τέλεια ζωή.
Πήγα στην πρεσβεία, όπου έμαθα ότι έπρεπε να περάσω ένα τεστ.
Το τεστ εκείνο, ήταν εντελώς διαφορετικό από ό,τι ήξερα.
Και σύμφωνα με τον εκπρόσωπο του στρατού και της πρεσβείας,
τα αποτελέσματά μου ήταν τόσο κακά, που δεν καταχώρησε καν το όνομά μου.
Μου είπε.
"Τα αποτελέσματα αυτά δείχνουν ότι είσαι ηλίθιος.
Αλλά με την ιατρική έννοια".
Πριν τελειώσω το σχολείο,
η αδελφή μου, η Σύλβια, έγινε διασημότητα της υψηλής κοινωνίας.
Γνώρισε τον Καρίμ Αγά Καν, τον τέταρτο.
Τον διάδοχο της δυναστείας Αγά Καν.
Μεταξύ τους, δημιουργήθηκε έντονο πάθος.
Άρχιζαν να βγαίνουν, γεγονός που έβαλε την οικογένειά μου στο μάτι του κυκλώνα.
Η αδελφή μου έγινε σούπερ σταρ. Συνεχώς, την ακολουθούσαν παπαράτσι.
Μας καλούσαν συχνά στο 'Chateau de l' Horizon".
Στο σπίτι του Αλί Καν στην Γαλλική Ριβιέρα.
Είχε ένα σκάφος, που το έλεγαν "Έρωτας".
Το πρωί κάναμε σκι στον κόλπο των Καννών,
το μεσημέρι, τρώγαμε αστακό με πρασουλίδα,
και το απόγευμα, κάναμε ηλιοθεραπεία στην πισίνα της έπαυλης.
Μία τσουλήρθα 30 μέτρων, μας έβγαζε κατευθείαν στη θάλασσα.
Το λάτρευα αυτό.
Μέσω ενός φίλου από το σχολείο, δέχθηκα πρόταση για δουλειά.
Ως υπεύθυνος προώθησης-πωλήσεων για την Coca-Cola, στη Βραζιλία.
Δεν γινόταν να αντισταθώ στην πρόκληση για νέες περιπέτειες.
Το Ρίο Ντε Τζανέιρο. Με το λιμάνι του, σαν πεφταστέρι.
Με τα κτίρια, σαν λόφοι από αλάτι.
Με τις κυρτές παραλίες του, με ονόματα σαν τραγούδια.
Φλαμένγκο Μποταφόνγκο, Κόπα Καμπάνα.
Πήγα εκεί, μόνος σε μία μακρινή χώρα.
Φυσικά, σκεφτόμουν συνεχώς την Μαρί Κριστίν, την κοπέλα μου.
Την κάλεσα να με επισκεφθεί. Ο πατέρας της δεν έφερε αντίρρηση.
Μα είπε, ότι αφού αγαπιόμασταν ίσως έπρεπε να παντρευτούμε.
Μου φάνηκε καταπληκτική ιδέα, πολύ ρομαντική!
Ήμουν μόλις 22 ετών, παντρεμένος,
και ζούσα στην άλλη άκρη του κόσμου.
...μία νεαρή καλλονή, με ασημένιο χαμόγελο.
Περάσαμε τέσσερα φανταστικά χρόνια στη Βραζιλία.
Μα τελικά, παραιτήθηκα και γυρίσαμε πίσω στο Παρίσι.
Ήταν άνοιξη στο Παρίσι.
Μάρτιος ή Απρίλιος του 1969.
Το Παρίσι είναι απολαυστικό αυτή την εποχή.
Τα πεζούλια των καφέ, βγαίνουν στα πεζοδρόμια,
και οι όμορφες Παριζιάνες, φορούν φουστίτσες και φουστανάκια.
Ήμουν συνέχεια με μία κάμερα στο χέρι.
Μα ο πραγματικός φωτογράφος, ήταν δίπλα μου. Ο Γκούναρ Λάρσον.
Γύρω του, είχε πάντα όμορφες κυρίες. Ανάμεσά τους,
ήταν ένα κορίτσι, που θα γινόταν βασικό κομμάτι της ζωής μου.
Αυτή η φωτογραφία, δεν είναι απλώς μία ανάμνηση.
Ήταν μία στιγμή, που σημαδεύτηκε ως η αρχή του υπόλοιπου της ζωής μου.
Το πρώτο μου βήμα,
προς την δουλειά που θα με χαρακτήριζε.
Όταν επέστρεψα στο Παρίσι με την Μαρί Κριστίν,
ένιωθα την ανάγκη να είμαι ξανά ελεύθερος.
Την αγαπούσα πραγματικά, μα οι πειρασμοί ήταν πολλοί.
Δεν ήμουν αρκετά ώριμος, για να μείνω σε μονογαμική σχέση.
Μα πριν χωρίσουμε οριστικά, συνέβη κάτι αναπάντεχο και συναρπαστικό.
Η Μαρί Κριστίν έμεινε έγκυος.
Και γέννησε την υπέροχη κόρη μου, Σεσίλ.
Μετακόμισα, λοιπόν, αφήνοντάς της το διαμέρισμα.
Ήταν το 1968, ήμουν 25 ετών,
και όλα ήταν πιθανά.
Πήγα σε ένα μικρό ξενοδοχείο, στην οδό Νταρζού.
Σχεδόν κάθε νύχτα, ερχόταν ένα ψηλό ξανθό κορίτσι,
μαζί με έναν τεράστιο ξανθό Σκανδιναβό.
Ένα βράδυ, την κοίταξα και με κοίταξε κι εκείνη.
Αυτές οι ματιές επαναλήφθηκαν για πολλές νύχτες.
Τελικά, ένα βράδυ που γυρνούσα μόνος στο ξενοδοχείο,
ο θυρωρός μου είπε,
"Κύριε Τζόνι, μόνος απόψε;"
Του απάντησα "Ναι. Η πανέμορφη ξανθιά που μένει εδώ,
αν δεν ήταν παντρεμένη με αυτόν τον τύπο..."
Έβαλε τα γέλια. "Όχι, είναι μοντέλο!
Εκείνος είναι φωτογράφος. Νοικιάζει τα δωμάτια ως στούντιο."
Του έδωσα ένα τεράστιο φιλοδώρημα σε αντάλλαγμα με τον αριθμό δωματίου,
και της τηλεφώνησα. Ήταν 02:30 τη νύχτα.
Απάντησε και αμέσως κατάλαβε σε ποιον μιλούσε.
Την κάλεσα για ποτό και δέχθηκε.
Ήταν έρωτας κεραυνοβόλος.
Την έλεγαν Ζανέτ Κρίστιανσεν. Θα γινόταν η σύντροφός μου για χρόνια.
Το πρώτο μοντέλο που εκπροσώπησα και η μητέρα του γιου μου, Τζούλιαν.
Ο φωτογράφος ήταν ο Γκούναρ Λάρσον.
Ο πρώτος που μου είπε, ότι γεννήθηκα για να γίνω ατζέντης μοντέλων.
Ένα βράδυ, που είχαμε βγει για ποτό,
άρχισε να ζωγραφίζει στο μανίκι μου. Του είπα "Κόφ' το, Γκούναρ!"
"Δεν πρόκειται να σταματήσω, μέχρι να συμφωνήσεις να ανοίξεις πρακτορείο."
Τελικά, συμφώνησα και έτσι δημιουργήθηκε το "Elysees 3".
Νοικιάσαμε ένα μικρό γραφείο, στην λεωφόρο Ζορζ 5, στο 21.
Μία διεύθυνση με πολύ κύρος, για ένα μικρό, νέο πρακτορείο.
Έπρεπε να βρω κουράγιο να ζητήσω από τον πατέρα μου να επενδύσει.
Για πολλά χρόνια με θεωρούσε καμένο χαρτί.
Τώρα, από την οπτική του Καταλανού επιχειρηματία,
για γινόμουν ιδιοκτήτης ενός ένδοξου πορνείου στο Παρίσι.
Ήταν πράξη εμπιστοσύνης, το ότι μου έδωσε 100.000 δολάρια.
Τα οποία αποτέλεσαν το αρχικό κεφάλαιο του πρακτορείου.
Ξεκίνησα με τρεις booker και 15 μοντέλα, κυρίως Σκανδιναβές,
που προήλθαν από τον κύκλο του Γκούναρ και της Ζανέτ.
Η εικόνα του μόντελινγκ ήταν πολύ σοβαρή.
...το διάσημο μοντέλο Λίζα Φόνσαγκριβ,
που το ωρομίσθιό της φτάνει ως και τα 40 δολάρια.
Η Εϊλίν Φορντ ήταν η βασίλισσα του χώρου για πολλά χρόνια.
Ήταν ένας κόσμος όπου κυριαρχούσαν οι γυναίκες και όσοι γνώριζαν τη μόδα.
Και τώρα εγώ.
Ήμουν παρείσακτος. Νέος, ετεροφυλόφιλος.
Ντυνόμουν πρόχειρα.
Έπρεπε να δείξω ότι είχα σκοπό να κάνω αλλαγές. Ότι ήμουν καινοτόμος.
Μία λογίστριά μου, ήταν παντρεμένη με τον Γάλλο σκιτσογράφο Μπομπ Σινέ.
Ήταν πολύ διάσημος τότε.
Αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε μία ακραία επικοινωνιακή καμπάνια.
Επί δέκα ημέρες, 2.000 πιθανοί πελάτες,
λάμβαναν μία κάρτα με ένα ερωτηματικό, κάθε μέρα.
Έπειτα, στείλαμε κάρτες μοντέλων, σχεδιασμένες από τον Σινέ.
Έμοιαζαν με ταυτότητες,
αλλά ο Σινέ είχε αυτοσχεδιάσει στις περιγραφές.
Η κατηγορία "ιδιαίτερα γνωρίσματα" ήταν αρκετά πικάντικη.
Ήμουν αρκετά αφελής που νόμιζα ότι ο παριζιάνικος χώρος, το 1969,
ήταν έτοιμος για κάτι τολμηρό και αστείο.
Ότι έτσι θα έκανα επιτυχία. Και όντως έκανα.
Αρνητική, βέβαια.
Όλοι μιλούσαν για το πρακτορείο.
Μας κορόιδευαν, έκαναν παράπονα για μας.
Μάθαινα, ακόμα, τη δουλειά.
Μία μέρα, ενώ ήμουν στη Σκανδιναβία για αναζήτηση,
μου τηλεφώνησε ο αδερφός μου.
"Επιστρέφεις σύντομα;" "Ναι, σε λίγες μέρες", του είπα.
"Μην βιαστείς.
Γιατί όταν επιστρέψεις, δεν θα έχεις πια πρακτορείο."
Ο αδελφός μου ήταν πειραχτήρι, μα αυτή τη φορά, είχε δίκιο.
Γύρισα αμέσως, χωρίς να ειδοποιήσω κανέναν.
Στάθηκα στο πεζοδρόμιο της λεωφόρου Ζορζ 5.
Δύο booker, κάθονταν σε ένα καφέ απέναντι,
και περίμεναν τα μοντέλα.
"Ο Τζον δεν έχει χρήματα. Να πάμε στο 'Models International'.
Εκείνοι έχουν χρήματα, διασυνδέσεις και δύναμη."
Τότε, έμαθα την προδοσία.
Μπήκα στο πρακτορείο και είπα,
"Θα μετρήσω ως το 60.
Αν δεν έχετε εξαφανιστεί μαζί με όλα τα πράγματά σας,
θα αρχίσω να σας βαράω με αυτό το ρόπαλο."
Άρχισαν να τρέχουν τριγύρω σαν τα κοτόπουλα.
Έβραζα από θυμό.
Έπειτα, τηλεφώνησα στα μοντέλα.
"Είναι απλό. Αν φύγεις τώρα, δεν θα μπορέσω να σε πληρώσω.
Όμως, αν με εμπιστευθείς και μείνεις μαζί μου,
θα οργανωθώ και θα πληρωθούμε όλοι."
Έμειναν όλες, εκτός από μία. Κι εγώ, κράτησα την υπόσχεσή μου.
Αυτή η εμπειρία, μου έμαθε τι ήθελα να γίνω στη ζωή μου.
Ήθελα να γίνω σύμβολο.
Να με αναγνωρίζουν και να με σέβονται.
"Επειδή τα νέα μοντέλα, έχουν διαφορετικές ανάγκες από τα γνωστά,
αποφάσισα να ανοίξω ένα νέο πρακτορείο, το 'Elite',
το οποίο θα εκπροσωπεί 15 με 20 μοντέλα, το πολύ."
Αυτή ήταν η περίληψη του γράμματος που έστειλα στην Εϊλίν Φορντ, το 1971.
Το πρακτορείο μοντέλων Ford στη Νέα Υόρκη,
είναι το μεγαλύτερο και πιο ισχυρό πρακτορείο στον κόσμο.
Εκείνη την εποχή, η Εϊλίν Φορντ δεν ήταν αντίπαλος.
Όταν ερχόταν στην Ευρώπη, σε αναζήτηση νέων ταλέντων,
δουλεύαμε μαζί.
Η Εϊλίν Φορντ είναι γνωστή ως "Η Νονά".
Δεν εμπιστεύεται κανέναν και η ίδια εξετάζει εξονυχιστικά,
τον κάθε υποψήφιο που ανεβαίνει τις σκάλες του Ford.
Η απόρριψη είναι κομμάτι της δουλειάς της.
Οι φίλοι της την έλεγαν "Νονά", και οι εχθροί της "Χίτλερ".
Με άκουγε και μου έλεγε,
"Τζον, είσαι πολύ καλό παιδί. Μορφωμένο, από καλή οικογένεια.
Μα δεν ταιριάζεις στον χώρο της δουλειάς μας."
Έτσι δημιούργησα μία νέα εταιρεία,
με τον Αλέν Κιτλέρ, παιδικό μου φίλο από το "Le Rosey",
και τον Τζαμπιέρο Ντότι. Παλιό φίλο, που γνώριζε τους πάντες.
Το αρχικό μας κεφάλαιο ήταν 40.000 δολάρια.
Εγώ είχα το 50% των μετοχών και οι φίλοι μου από 25% ο καθένας.
Το όνομα "Elite" ήταν από τις πρώτες μου επιλογές.
Ήταν μικρό, μεστό,
και στις περισσότερες γλώσσες, ήταν η ίδια λέξη.
Το πρώτο πράγμα που έκανα,
ήταν να δώσω 10.000 δολάρια στον Μάλκολμ Τάουνσεντ.
Έναν πολύ ταλαντούχο σχεδιαστή από την Ζυρίχη.
Μετά από λίγες ημέρες αναλογισμού,
ήρθε και μου έδειξε την πρότασή του για το λογότυπο.
Ένας φαλλός και δύο όρχεις.
Με την εξέλιξη του σχεδίου, οι όρχεις έγιναν τα γράμματα "Ε",
και τα γράμματα "LIT" ενωμένα, πήραν το σχήμα του φαλλού.
Το λογότυπό μου, είχε το σχήμα φαλλού. Το λάτρευα!
Στέγασα το Elite στην οδό Ζορζ Μπιζέ 17, στο Παρίσι.
Στον τέταρτο όροφο ενός μικρού κτιρίου.
Στην αρχή, το πρακτορείο ήταν μόνο τα εξής.
Ένα λογότυπο, ένα μικρό γραφείο, η Ζανέτ,
οι συνέταιροί μου, ένας booker κι εγώ.
Αποκτήσαμε, αμέσως, μία εκπληκτική ομάδα μοντέλων,
για ένα τόσο νέο και μικρό πρακτορείο.
Κανείς δεν το πίστευε. Ποιος; Εγώ, ο Τζον Καζαμπλάνκας;
Ένας άσχετος, χωρίς χρήματα, του αποτυχημένου "Elysees 3";
Πώς κατάφερα και συγκέντρωσα μία τέτοια ομάδα;
Η μέρα που περίμεναν από το ξεκίνημά τους.
Να ανακαλυφθούν από ατζέντη σαν τον Τζον Καζαμπλάνκας,
είναι η ευκαιρία να εισχωρήσουν στον ταχύτατο,
και προσοδοφόρο χώρο του μόντελινγκ.
Δεν υπάρχει ασφάλεια στη δουλειά.
Είναι ένα ελεύθερο επάγγελμα. Αν μία κοπέλα είναι καλή,
αν έχει ταλέντο, αποφασιστικότητα, αν δουλεύει σκληρά,
πιστεύω ότι μπορεί να εισχωρήσει πολύ άνετα.
Θα κλείνει δουλειές συχνά και θα βγάλει πολλά λεφτά.
-Και θα ξοφλήσει στα 26, 27 της; -Όχι, θα έλεγα ότι θα ξοφλήσει...
Στα 30 με 31, μόνο με το μόντελινγκ, όμως.
Πόσο κόσμο γνωρίζετε που στα 18 του,
βρίσκει δουλειά που θα την κρατήσει μια ζωή;
Όταν ένα μοντέλο βρίσκεται στην κορυφή και έχει τα πάντα,
δεν μπορείς να της προσφέρεις δουλειές και χρήματα. Τα έχει ήδη.
Έτσι, αποφάσισα να τους προσφέρω,
την ευκαιρία να ανήκουν σε ένα αποκλειστικό πρακτορείο.
Είμαστε εταιρεία υπηρεσιών. Είμαστε εκεί,
για να διαχειριζόμαστε την καριέρα τους και να τις υπηρετούμε.
Αν δεν τις υπηρετήσουμε σωστά,
είναι λογικό τα μοντέλα να ψάξουν αυτές τις υπηρεσίες αλλού.
Ο τρόπος που τις προσέγγιζα στα ταξίδια αναζήτησης, ήταν ο ίδιος.
Είμαστε τολμηροί, δημιουργικοί, αντικαθεστωτικοί.
Είναι προνόμιο να ανήκεις στην ομάδα μας.
Ξέρετε ποια είναι αυτή;
Εγώ, η Κάρολ Αλτ, πριν ξεκινήσω την καριέρα μου στο μόντελινγκ.
Με βλέπετε στην τηλεόραση και σε περιοδικά.
Μα η αλήθεια είναι πως η αρχή δεν ήταν εύκολη.
Είμαι τυχερή που δίπλα μου είχα τον Τζον Καζαμπλάνκας.
Τα ίδια μας τα μοντέλα, μας έκαναν διαφήμιση.
Είναι υπέροχος. Είναι πατρική φιγούρα.
Μοιάζει λίγο στον μπαμπά μου, φροντίζει όλα τα κορίτσια.
Είναι ο καλύτερος.
Κάναμε πολλή διαφήμιση. Ημερολόγια, βιβλία, πάρτι.
Καλούσα πολύ κόσμο, από διαφορετικούς χώρους.
Τα μοντέλα χόρευαν στα τραπέζια και ο Τύπος το λάτρευε!
Έτσι δημιουργήσαμε τα "T-shirt πάρτι".
Το 1975, διοργάνωσα το πρώτο.
Στο κλαμπ "L' Aventure" του Παρισιού, στη λεωφόρο Βίκτωρος Ουγκώ.
Στείλαμε σε όλους τους καλεσμένους ένα λευκό μπλουζάκι,
με το λογότυπο "Elite" του Τζον Καζαμπλάνκας.
Στα μοντέλα είπαμε να φορέσουν μόνο το T-shirt.
Το πάρτι ήταν μεγάλη επιτυχία.
Όλα αυτά τα χρόνια, τα μοντέλα ήταν ευτυχισμένα στο Elite.
Τα πηγαίναμε καλά, ένιωθαν πως ανήκουν σε κάτι συναρπαστικό.
Και κυρίως, απαιτούσαμε τις μέγιστες πληρωμές για εκείνες.
Δεν υπάρχει τίποτα άλλο που να αγαπούν περισσότερο.
Ένα πράγμα έμαθα από την αποτυχία του "Elysees 3".
Αν δεν μπορείς να πουλήσεις κάτι για πέντε φράγκα, πούλα το για δέκα.
Ήμουν πολύ τυχερός.
Τα προσωπικά και επαγγελματικά μου πήγαιναν τέλεια.
Ήμουν μέσα στο πνεύμα της δεκαετίας του '70,
όπου το σεξ ήταν ελεύθερο και η ζωή ευχάριστη.
Ο χώρος στον οποίο δεν ταίριαξα ήταν αυτός των ναρκωτικών.
Ποτέ δεν μου άρεσαν και στάθηκα τυχερός.
Ήδη, είχα τέσσερις εξαρτήσεις.
Τα τσιγάρα, το αλκοόλ, τις γυναίκες και τον τζόγο.
Η χειρότερη, ήταν ο τζόγος.
Σε μία βραδιά, μπορούσα να τζογάρω ό,τι έβγαζα σε έναν χρόνο.
Τις περισσότερες νύχτες, τις περνούσα στο "Club de l' Aviation", στη Σανζ Ελιζέ.
Έπαιζα περιουσίες σε μπακαρά και "chemin de fer".
Στα πιο επικίνδυνα και αγαπημένα μου παιχνίδια.
Μία τέτοια νύχτα, ένιωσα πολύ τυχερός,
αν και είχα ήδη χάσει την πρώτη πίστωση. 100.000 δολάρια.
Ζήτησα δεύτερη, στο ίδιο ποσό.
Ήταν μία περιουσία για μένα.
Και τα έχασα όλα ξανά, σκανδαλωδώς.
Βγήκα, μπήκα στο αμάξι μου,
και κάθισα να καπνίζω στα σκοτεινά.
Ο λογαριασμός μου ήταν άδειος,
και δεν είχα να λαμβάνω χρήματα.
Σκεφτόμουν να αγοράσω ένα εισιτήριο και να φύγω,
για Ταϊλάνδη, Αυστραλία ή κάπου πολύ μακριά.
Έπιασα στην τσέπη μου μία μάρκα 500 φράγκων,
και αποφάσισα να ξαναγυρίσω μέσα.
Μόλις μπήκα, είδα έναν άντρα,
που μπροστά του είχε ένα σωρό από μάρκες των 5.000 φράγκων.
Στο παρελθόν, του δάνειζα συνεχώς εγώ.
Πήγα μπροστά του και με δολοφονικό ύφος του είπα,
"Σήμερα, θα με ξεπληρώσεις."
Πριν προλάβει να απαντήσει,
του άρπαξα μία μάρκα και κάθισα σε ένα άλλο τραπέζι.
Άρχισα να κερδίζω, το ένα παιχνίδι μετά το άλλο.
Σε χρόνο μηδέν, είχα ανεβάσει το κασέ μου στα 400.000 δολάρια.
Πήρα τα χρήματα, πλήρωσα τις 200.000 που χρωστούσα,
και γέμισα τις τσέπες μου με τα υπόλοιπα.
Έπειτα, πήγα δίπλα, στο καμπαρέ, και κέρασα σαμπάνια όλο το μαγαζί.
Ο Καζαμπλάνκας δεν κάθεται στο γραφείο να μετρά τα λεφτά του.
Του αρέσει να εξερευνά τη χώρα προς αναζήτηση νέων προσώπων.
Όπου κι αν βρεθεί, τραβάει το πλήθος.
Εκείνο τον καιρό, είχα επικεντρωθεί στην ανάπτυξη αυτού που έγινε,
το βασικό χαρακτηριστικό της εταιρείας. Η αναζήτηση νέων ταλέντων.
Λατρεύω τον ενθουσιασμό της αναζήτησης ταλέντων.
Αυτό μου δίνει ώθηση.
Είμαι τρελός με τη διαδικασία.
Το βρίσκω συναρπαστικό να βλέπεις ένα παιδί,
και λίγους μήνες μετά, να το βλέπεις σε μεγάλο περιοδικό.
Είναι τρομερή ικανοποίηση για το εγώ, για το αίσθημα πληρότητας.
Η γνώμη μου ήταν το κύριο κομμάτι της επιχείρησης,
και ήταν πάντα η βασική μου επένδυση.
Τον περισσότερο χρόνο, ταξίδευα στη χώρα, σαν πολιτικός σε εκστρατεία.
Συνεργαζόμουν με τοπικούς συνδέσμους με τους οποίους οργάνωνα εκδηλώσεις,
όπως και με πληροφοριοδότες.
Σε κάθε καινούριο μέρος, έψαχνα τους πλεϊμπόι,
τους πλούσιους άνδρες, που έβγαιναν με όμορφα κορίτσια.
Έψαχνα τους ιδιοκτήτες κλαμπ, τους εκδότες νεανικών περιοδικών,
τους ιδιοκτήτες ινστιτούτων μαυρίσματος,
και τους άντρες που ήξεραν να ξεχωρίζουν μία όμορφη γυναίκα.
Μερικές φορές, βλέπω ανθρώπους που δεν έχουν απαραιτήτως,
μία προφανή ομορφιά, βλέπω μία προσωπικότητα.
Βλέπω κάτι ξεχωριστό. Μία ξεχωριστή αρετή.
Τότε, είδε ένα κορίτσι με αυτή την ξεχωριστή αρετή.
Έχει την τυπική ομορφιά την οποία ψάχνουμε.
Είναι φρέσκια, φυσική. Είναι νέα, 15 ετών. Έχει ύψος,
1,72 εκατοστά.
Έχει το σωστό προφίλ.
Η Ιβ είναι άλλο ένα πρόσωπο που ξεχώρισε από το πλήθος.
Μου είπε ότι πρέπει να μεγαλώσω λίγο,
και να χάσω λίγα κιλά.
Έχει υπέροχο πρόσωπο. Είναι λίγο κοντούλα.
Αλλά μου θυμίζει μία νεαρή Άβα Γκάρντνερ.
Έχει μία υπέροχη κλασική ομορφιά.
Όταν μεγαλώσει, θα είναι τέλεια.
Είναι στο 1,67. Δεν θέλει πολύ.
Αν πάρει λίγο ύψος ακόμα, πιστεύω θα είναι φανταστική.
Το κυνήγι συνεχίζεται,
και επιβραβεύεται με την απόκτηση επάθλου.
Ένα γεγονός, που λαμβάνει χώρα από πόλη σε πόλη.
Έχει πολλή πλάκα. Όλα τα βλέπω με χιούμορ.
Περνάω καλά στη δουλειά μου. Αυτός είναι και ο λόγος που την κάνω.
Η επιτυχία του Elite μας ωθούσε να επεκταθούμε.
Το πρακτορείο είχε, πλέον, 30 μοντέλα.
Δεν ήμασταν ένα μικρό κατάστημα πια.
Ήταν αναπόφευκτο να γίνουμε όμιλος.
Για να εδραιωθεί η επιτυχία,
το ένστικτό μου έλεγε πως ήταν ώρα για το επόμενο βήμα.
Έπρεπε να περάσουμε τον Ατλαντικό.
Η αρχική ιδέα του μελλοντικού "Elite New York",
ξεκίνησε σε συναντήσεις του SAM.
Ήταν η ένωση των γαλλικών πρακτορείων μοντέλων.
Τους πρότεινα να ενωθούμε,
σε ένα συλλογικό πρακτορείο, που θα αντιπροσώπευε τα γαλλικά στις ΗΠΑ.
Είχα βρει και το όνομα. "Τhe French Connection".
Μου άρεσε πολύ η ταινία, η οποία είχε κυκλοφορήσει τότε.
Φυσικά, δεν έγινε τίποτα αλλά δεν τα παράτησα.
Συνέχισα τις συζητήσεις με τον φίλο μου Φρανσουά Λανό,
για την δημιουργία πρακτορείου με υπεύθυνους τους δυο μας.
Του "Elite and Paris Planning".
Κάναμε εποικοδομητικές συναντήσεις αλλά υπήρχε ένα πρόβλημα.
Δεν συμπαθούσα έναν σύμβουλο του Φρανσουά.
Τον Ζεράλντ Μαρί.
Διέδιδε πως ήμουν υπερόπτης, χοντρός, γέρος, κιτς,
και επιδεικτικός.
Πέρασα το καλοκαίρι του 1976 με τον Φρανσουά Λανό,
σχεδιάζοντας μυστικά το αμερικανικό μας πρακτορείο.
Πήγαινα συχνά στη Νέα Υόρκη.
Επισήμως, έκανα ταξίδια αναψυχής.
Μα στην πραγματικότητα, έψαχνα για γραφεία,
μάθαινα την αγορά και οργανωνόμουν.
Μία μέρα, στις 8 το πρωί,
χτύπησε το τηλέφωνο.
"Γεια σου, Τζον. Τι κάνεις;" "Γεια σου, Εϊλίν, καλά είμαι."
"Ήθελα να είμαι η πρώτη που θα σου ανακοινώσει τα νέα.
Η δουλειά που ετοιμάζεις με τον Φρανσουά δεν θα πετύχει.
Ο φίλος σου, Ζεράλντ Μαρί, μου τα είπε όλα.
Μου είπε να μην ανησυχώ.
Θα μείνει πιστός σε μας. Δεν θέλει σχέσεις μαζί σας."
Γύρισα στο Παρίσι, έξω φρενών. Μίλησα στους συνεταίρους μου.
"Είμαστε έτοιμοι να πάμε; Ως 'Elite', χωρίς άλλους συνέταιρους;
Έχουμε τα χρήματα για να στηρίξουμε τις απαραίτητες επενδύσεις
λαμβάνοντας υπόψη ότι για δύο χρόνια, δεν θα έχουμε έσοδα;"
Είπαν εντάξει.
Ένας φίλος φωτογράφος, ο Άλαν Γουόλς, ήταν ο κατάσκοπός μου.
Ήταν ο μόνος που γνώριζε τα σχέδιά μου.
Μου έδωσε λίστα των καλύτερων booker της Νέας Υόρκης,
και πήρα συνέντευξη από όλους, μυστικά.
Η Μονίκ Πιλάρντ μου τράβηξε αμέσως την προσοχή.
Ποιος είπε ότι είναι δύσκολο; Παιχνιδάκι είναι.
Ένα 24ωρο παιχνιδάκι. Όχι.
Ήταν η επικεφαλής booker του Ford.
Η δική μου δουλειά είναι αρκετά δύσκολη,
γιατί δημιουργεί πολύ άγχος.
Δεν είναι τόσο δύσκολη, βέβαια.
Πρέπει να την αγαπάς, ούτως ώστε,
να μην σου φαίνεται δύσκολη. Κι εγώ την αγαπώ.
Πληθωρική προσωπικότητα. Έβριζε συνεχώς,
μα ήξερε τον χώρο απ' έξω κι ανακατωτά.
Το μόντελινγκ για ένα επιτυχημένο κορίτσι,
σημαίνει ότι βγάζει πολλά λεφτά, πολύ γρήγορα.
Πολλά λεφτά.
Και ταξιδεύει ανά τον κόσμο.
Γεια σου, Μόμο!
-Η Κάρολ είμαι, τι κάνεις; -Γεια σου, γλυκιά μου.
Χαίρομαι που πήρες, σε ψάχνω όλη μέρα.
Το ξέρω, είμαι δύο μέρες εδώ και δεν έχω περάσει να σας δω.
Έχεις φωτογράφηση με τον Μαρκ Ισπάρ αύριο, στο Παρίσι.
Έλεος! Κάθε δυο μέρες, ταξιδεύω στο Παρίσι!
Έτσι είναι η δουλειά, μην το ξεχνάς.
Δεν ξέρω πώς καταφέραμε να το κρατήσουμε κρυφό τόσο καιρό.
Ετοιμάσαμε τη λίστα των μοντέλων μας,
που ήταν φίλες και πρώην μου από το Παρίσι.
Βρήκα τα γραφεία μας στην 58η οδό.
Μισός όροφος, δίπλα στο "Bloomingdales". Τέλεια.
Το έκλεισα δύο ώρες πριν φύγω για Παρίσι και πήρα τον αρχιτέκτονα.
Στο αεροπλάνο, συνειδητοποίησα ότι το "Elite New York" ήταν αλήθεια.
Έπρεπε να πάρω την απόφαση ότι θα μετακόμιζα στη Νέα Υόρκη.
Εκτός κι αν ανήκετε στον χώρο, σίγουρα δεν γνωρίζετε,
ότι έχει ξεσπάσει πόλεμος εξουσίας στον κόσμο της μόδας.
Προκλήθηκε από τη λεγόμενη "κλοπή σωμάτων".
Κλοπή ορισμένων πανέμορφων και ακριβοπληρωμένων σωμάτων μοντέλων.
Να σας παρουσιάσω τον άνθρωπο που έκανε την κλοπή.
Είναι ο Τζον Καζαμπλάνκας, επικεφαλής του Elite Model Management.
Τα πρακτορεία μοντέλων σας θεωρούν διαβολικό άνθρωπο,
που κάνει τρομερές πράξεις. Πείτε μας τι κάνετε.
Κάνω, απλώς, ένα από τα πράγματα,
για τα οποία φημίζεται η Αμερική. Ελεύθερο ανταγωνισμό.
Στις αρχές Μαρτίου του 1977,
τα έγγραφα για τη δημιουργία του πρακτορείου ήταν έτοιμα.
Τον Απρίλιο, η Μονίκ Πιλάρντ και ο Τζο Ζαγκάμι,,
ο επικεφαλής του λογιστηρίου, παραιτήθηκαν από το Ford.
Ένα μήνα αργότερα, στα τέλη Μαΐου,
το πρακτορείο άνοιξε επισήμως.
Το πρακτορείο Ford σας κάνει μήνυση 7,5 εκ. δολαρίων
και το "Wilhelmina" 4 εκ. δολαρίων. Μιλούν για ρήξη εμπιστοσύνης,
επειδή εκμεταλλευτήκατε τη γνωριμία σας με τα μοντέλα,
που αποκτήσατε από τη συνεργασία με τα πρακτορεία.
Κλέψατε και booker και...
Μήπως είστε ένας διεφθαρμένος άντρας που...
Θα σας έκανε μεγάλη εντύπωση αν σας έλεγα πως είμαι.
Τον Ιούλιο του 1977,
το περιοδικό "New York" κυκλοφόρησε με έναν τίτλο,
ο οποίος χαρακτήριζε τα εγκαίνια του πρακτορείου μας για χρόνια.
"Πόλεμος Μοντέλων".
Το άρθρο έγραφε πως η Εϊλίν Φορντ,
έστειλε Βίβλους στην Μονίκ και τον Τζο Ζαγκάμι,
και είχε υπογραμμίσει απόσπασμα, από το κατά Μάρκον Ευαγγέλιο,
όπου ο Χριστός μιλά στους μαθητές του.
"Ένας από εσάς θα με προδώσει. Εκείνος που τρώει μαζί μου."
Ένα από τα πράγματα για τα οποία σας κατηγορούν,
εφόσον εσείς κάθεστε στο εδώλιο,
είναι ότι ο λόγος που τα μοντέλα αυτά...
Θα ρωτήσω εσένα, Μπέβερλι. Ο λόγος που πήγες στον Τζόνι,
είναι επειδή δεν θα πληρώνεις τόσο μεγάλο ποσοστό,
όσο πλήρωνες στο Ford;
Όχι, δεν είναι αυτός ο λόγος.
Ήταν επαγγελματική απόφαση.
-Το ότι έφυγα. -Τι έκαναν λάθος;
Δεν έκανα κάτι λάθος.
Απλώς, το Elite μου προσφέρει αυτά που θέλω.
Μου αρέσει η ιδέα ενός μικρού πρακτορείου,
όπου μπορώ να έχω την προσοχή που χρειάζομαι για τη δουλειά μου.
Οπότε, ήταν επαγγελματικό το θέμα και όχι προσωπικό.
Μετά, μας έστειλαν το Αλλοδαπών για να με απελάσουν.
Δεν ήξεραν ότι εγώ,
ο Γαλλο Ισπανό Μεξικανός πλεϊμπόι,
με το όνομα Καζαμπλάνκας
γεννήθηκα στην Αμερική, κοντά στο εξοχικό τους;
-Τι θα κάνεις με τις μηνύσεις; -Θα τις κερδίσω.
Οι Ford και Wilhelmina. Πάντως, κατάφερες κάτι μοναδικό.
Τα δύο πρακτορεία ενώθηκαν για να στραφούν εναντίον σου.
Χαίρομαι που ακούω πως έχεις την ίδια άποψη.
Όλα τα αμερικανικά πρακτορεία στράφηκαν εναντίον μας,
και ο πόλεμος αυτός διήρκησε δύο χρόνια.
Ήταν η καλύτερη διαφήμιση που θα μπορούσαμε να ονειρευτούμε.
Γίναμε διάσημοι εν μία νυκτί και πολλά μοντέλα,
ήθελαν να έρθουν στο μικρό μας μαγαζάκι.
Ήταν το μεγαλύτερο λάθος της Εϊλίν και των άλλων πρακτορείων.
Μας μισούσαν υπερβολικά. Μας απειλούσαν τόσο άσχημα,
με αποτέλεσμα να κερδίσουμε την αγάπη του κόσμου.
Το πρώτο σούπερ μόντελ που ήρθε μαζί μου, ήταν η Κρίστι Μπρίνκλεϊ.
Όταν της ζήτησα να έρθει στο Elite, μου απάντησε κατευθείαν,
"Εννοείται πως ναι.
Εσύ με ανακάλυψες. Μου φέρθηκες καλά.
Ακόμα και χρήματα μου έδινες όταν δεν είχα. Φυσικά και θα έρθω."
Ένας ανιχνευτής μου φωτογράφος,,
είδε την Κρίστι στο Παρίσι, σε ένα ταχυδρομείο, ήταν φοιτήτρια.
Μία μέρα, περπατούσα στο δρόμο,
και έπεσα πάνω σε έναν τύπο που με ρώτησε αν είμαι μοντέλο.
Είπα όχι. Μου είπε "Θέλεις να γίνεις;" και του απάντησα πάλι όχι.
"Μα έχει πολύ καλά λεφτά, πρέπει να το δοκιμάσεις!"
Σκέφτηκα, λοιπόν, "Γιατί όχι";
Με το που την είδα, την έστειλα στη γαλλική "Vogue",
και η καριέρα της ξεκίνησε αμέσως.
Λίγους μήνες μετά, έκανα το κλασικό λάθος,
να την γνωρίσω στην Εϊλίν Φορντ, η οποία την πήρε στη Νέα Υόρκη,
και φυσικά, δεν μου έδωσε καμία προμήθεια.
Η Τζάνις Ντίκινσον, καθημερινά δημιουργεί αυταπάτες,
μα ίδια, δεν έχει.
Η Τζάνις Ντίκινσον ήταν ήδη μεγάλο αστέρι.
Ήταν φανταστικό μοντέλο και υπέροχος άνθρωπος.
Βλέπω κάτι κορίτσια που έρχονται, με το βλέμμα τους γεμάτο θέλω.
"Θέλω να γίνω αστέρι, σαν την Τζάνις Ντίκινσον!
Θέλω να γίνω σαν αυτές!" Με ρωτάνε τι να κάνουν και τους λέω,
"Τίποτα! Γύρνα στο σχολείο, να βάλεις μυαλό πρώτα!"
Αν επικεντρωθείς στο γεγονός ότι θέλεις να γίνεις μοντέλο,
δεν θα τα καταφέρεις.
Η Τζάνις ήθελε να έρθει στο Elite,
μα το αγόρι της ήταν ο φωτογράφος Μάικ Ράιναρντ.
Καλός μου φίλος και επιτυχημένος επιχειρηματίας.
Εξήγησε στην Τζάνις και σε μένα ότι δεν έπρεπε να αφήσει το Ford,
γιατί η Εϊλίν θα έπαιρνε εκδίκηση, κάνοντας ό,τι περνά από το χέρι της,
για να μην τον αφήσει να δουλέψει με τα καλά μοντέλα.
Είναι ρεαλίστρια με το μόντελινγκ και παίζει με την αξία της.
Η οποία φτάνει τα 250.000 δολάρια τον χρόνο.
Έτσι, η Τζάνις άρχισε να φέρεται άσχημα.
Ήταν ανάγωγη με τους booker, έχανε τα ραντεβού της,
παραπονιόταν για το Ford.
Με αποτέλεσμα, η Εϊλίν να την διώξει από το πρακτορείο.
Το επόμενο πρωί, υπέγραψε φυσικά με το Elite.
Τζόνι, ακούμε πολλά για τον πόλεμο των μοντέλων.
Η Κρίστι Μπρίνκλεϊ, που συνεργαζόταν με την Φορντ,
μετά σε σένα, μετά ξαναπήγε στην Φορντ.
Πόσο σκληρός είναι ο ανταγωνισμός μεταξύ των δύο ή τριών τοπ πρακτορείων;
Θεωρώ πως ο ανταγωνισμός είναι μεταξύ Elite και Ford.
Οι δύο γίγαντες.
Έτσι πιστεύω κι εγώ, ναι. Το επιπλέον χαρακτηριστικό είναι,
το γεγονός ότι η Εϊλίν με σιχαίνεται κι εγώ την αντιπαθώ αρκετά.
Μίλα ελεύθερα, Τζόνι, μην ντρέπεσαι.
Αυτό προσθέτει το αλατοπίπερο στο συγκεκριμένο θέμα,
σε μία πολύ ανταγωνιστική δουλειά.
Τα μεγάλα πρακτορεία έχαναν το πλεονέκτημά τους.
Δεν έχαναν μόνο τα απλά μοντέλα από εμάς,
αλλά και τα τοπ μόντελ.
Κι αυτό τους εξόργιζε.
Καλημέρα, καλώς ήλθατε στο Elite.
Είμαι η Μαρίτα Ο' Κόνορ, υπεύθυνη νέων προσώπων,
και θα περάσετε από συνέντευξη με μένα σήμερα.
Το ύψος σας πρέπει να είναι, τουλάχιστον, 1,70,
και το πολύ 1,80.
Το όριο ηλικίας είναι 15 με 22.
Ευχαριστώ.
Ήταν το 1980.
Η Εϊλίν ήταν απελπισμένη.
Αποφάσισε να ανακαταλάβει την περιοχή της,
και "χτύπησε" το αδύναμο σημείο κάθε πρακτορείου.
Τον εγωισμό των booker.
Έπεισε δύο δικούς μου,
να φύγουν και να ανοίξουν δικό τους πρακτορείο, το Fame,
το οποίο θα χρηματοδοτούσε η ίδια.
Φήμες έλεγαν ότι το Elite κατέρρεε και ο Καζαμπλάνκας είχε ξοφλήσει.
Δεν υπάρχει πρακτορείο σαν το Ford.
Το όνειρο του μονοπωλίου έχει τελειώσει πια.
Μιλάει για το παρελθόν.
Το προσκήνιο έχει αλλάξει και αρνείται να το παραδεχθεί.
Μονίκ, η Τζούλι Γουλφ.
Η Μονίκ είναι η επικεφαλής μας. Φροντίζει όλα τα τοπ μόντελ.
Μόλις ανακάλυψα την Τζούλι.
-Έχει πολλές δυνατότητες. -Κι εγώ αυτό νομίζω.
Τα οικονομικά μας, ήταν καλύτερα από ποτέ.
Αλλά το μόντελινγκ, είναι επιχείρηση "ίματζ".
Επομένως, έπρεπε να κάνω κάτι για να αντιστρέψω τις εντυπώσεις.
-Καλή επιτυχία. -Ευχαριστώ.
Η Μονίκ κι εγώ αποφασίσαμε να κάνουμε πάρτι για την Πάτι Χάνσεν.
Ένα χρόνο πριν, το 1979,
η Πάτι είχε γνωρίσει τον Κιθ Ρίτσαρντς, στο Studio 54.
Ερωτεύτηκαν αμέσως και επρόκειτο να παντρευτούν.
Δέχεσαι την Πατρίσια,
ως νόμιμη σύζυγό σου,
και υπόσχεσαι να είσαι στοργικός σύζυγος;
Δέχομαι.
Ήταν και οι δύο άγριοι και τρελοί "party animal",
πλασμένοι ο ένας για τον άλλο.
Εκείνο τον καιρό, η Πάτι παράτησε το μόντελινγκ.
Δεν την ένοιαζε καθόλου η καριέρα της.
Δέχομαι.
Μπορείς να φιλήσεις την νύφη και να περάσετε τις βέρες.
Της τηλεφωνήσαμε λέγοντας ότι θέλουμε να την εκπροσωπήσουμε.
"Μα δεν θέλω να δουλεύω πια."
"Το ξέρω, αλλά θα ήθελα να σε εκπροσωπεί το Elite."
"Δεν ξέρω."
"Θα διοργανώσω πάρτι προς τιμήν σου στο Studio 54."
Αυτό ήθελε να ακούσει. Όχι δουλειές, μόνο διασκέδαση.
Η Πάτι Χάνσεν, το μοντέλο της εποχής,
η γυναίκα του Κιθ Ρίτσαρντς, ήταν με εμάς.
Η Νέα Υόρκη σώπασε.
Όλες οι άλλες ήττες μας δεν είχαν πια καμία σημασία.
Ήμουν ο νικητής.
Όταν πρωτοέφτασα στη Νέα Υόρκη,
ακολούθησα το σύστημα των χολιγουντιανών στούντιο του '40.
Το στούντιο "έφτιαχνε" μία σταρ από το μηδέν,
και ήλεγχε τα πάντα. Το στιλ, την προσωπική ζωή, τις εμφανίσεις
Τον Τύπο, τον τρόπο ομιλίας της.
Ο κόσμος,
αναγνωρίζει τα μοντέλα όταν δεν είναι πια μοντέλα.
Άρχισα συνειδητοποιώ,
ότι τα μοντέλα μου δεν ήταν αναγνωρίσιμα.
Αναγνώριζαν το κάθε μοντέλο από το πρόσωπό του.
"Λατρεύω το μοντέλο της 'Revlon' αλλά δεν ξέρω το όνομά της."
Σιγά σιγά, η ιδέα του αν το μοντέλο γινόταν διασημότητα,
θα είχε περισσότερη αξία, γινόταν όλο και πιο ξεκάθαρη.
Κι αυτό έγινε η ιδεολογία του Elite.
Έπρεπε να δημιουργήσουμε μυστήριο, να επινοήσουμε μία ιστορία.
Η ιστορία, βέβαια, θα έπρεπε να αντιστοιχεί στην πραγματικότητα.
Υπήρχαν και εξαιρέσεις, όπως το ότι Ιμάν είχε βρεθεί σε θάμνο.
Θα ήθελα να ξεκαθαρίσω το μυστήριο πίσω από την Ιμάν μια για πάντα.
Επειδή έχω ακούσει, όπως και όλοι σας...
Κατ' αρχήν, έχουμε ακούσει ότι σε βρήκαν σε θάμνο στην Αφρική.
Ότι δεν φορούσες ρούχα, ούτε παπούτσια, ούτε τίποτα,
και κάποιος σε ανακάλυψε.
Δεύτερον, έχω ακούσει ότι έχεις βασιλική καταγωγή.
Ότι ο πατέρας σου έχει διασυνδέσεις, είναι βασιλιάς αφρικανικής χώρας.
-Ποια είναι η αλήθεια; -Παραμένει μυστήριο.
Στην πραγματικότητα, είναι κόρη πρέσβη.
Είναι πολύ εκλεπτυσμένη γυναίκα.
Τα περισσότερα κορίτσια, όμως, ήθελαν να πουν την ιστορία τους.
Πολύ καλύτερα.
Εντάξει, είμαι έτοιμη!
Ανακάλυψα την Παουλίνα Πορίτζκοβα,
στη Σουηδία, μέσω μίας σχολής μοντέλων.
Ήταν από την Τσεχοσλοβακία.
Οι γονείς έφυγαν από τη χώρα στη διάρκεια της Άνοιξης της Πράγας.
Μία υπέροχη γυναίκα, με μία υπέροχη ιστορία.
Ο καλύτερος συνδυασμός για να γίνεις σταρ.
Όλοι έχουμε μία ενδιαφέρουσα ιστορία.
Απλώς, πρέπει να ξέρεις πώς θα την πεις.
"Αυτή εδώ, είναι πολύ σέξι. Είναι ένα τρελό μοντέλο."
"Η άλλη είναι κομψή.
Είναι σαν πριγκίπισσα."
Το κάθε κορίτσι είχε ένα "ίματζ" κι εμείς προσπαθούσαμε,
να τις προτρέψουμε να κάνουν επιλογές που αντιστοιχούσαν σε αυτό.
Αυτή η μόδα προσωπικότητας,
έγινε το κύριο στοιχείο της στρατηγικής μας.
Και ήταν τέλειο, επειδή υπηρετούσε,
το πιο αδύναμο σημείο των μοντέλων. Τον εγωισμό τους.
Λάτρευαν τη διασημότητα.
Εντάξει, βαρέθηκα.
Ποιος άλλος, από τον Τζον Καζαμπλάνκας,
τον δημιουργό των αστέρων.
Ο πρίγκιπας με την γυάλινη παντόφλα και τις 37 Σταχτοπούτες.
Ωραία, αυτή είναι η δουλειά μας.
Ναι, να σε κρατάμε ζεστό.
Ξεκίνησα μία διαφημιστή εκστρατεία,
στην οποία, ήμουν το βασικό προϊόν.
Σήμερα στην εκπομπή, ο ατζέντης μοντέλων Τζον Καζαμπλάνκας,
θα εξηγήσει πώς να επιτύχετε στο μόντελινγκ.
Πάντα έμπλεκα τη δουλειά με την προσωπική μου ζωή.
Έκανα πάρτι παντού.
Ιδιωτικά πάρτι στο σπίτι μου, σε νοικιασμένους χώρους, σε κλαμπ.
Όλα, είχαν ένα κοινό.
Υψηλά επίπεδα αδρεναλίνης και σεξουαλικότητας
που είχα φέρει από την Ευρώπη, όπου το πνεύμα ήταν πιο ελεύθερο.
Είμαστε στην ντίσκο Xenon, στο Μανχάταν. Την έχουμε ξαναδεί.
Αλλά την Τετάρτη το βράδυ, μέσα σε καυτή ατμόσφαιρα,
έγινε ένα T-shirt πάρτι.
Και οι πιο όμορφες γυναίκες του κόσμου,
χόρεψαν σε αυτή την πίστα.
Στο πρώτο μας T-shirt πάρτι στη Νέα Υόρκη,
ο κόσμος έπρεπε να φοράει τα μπλουζάκια μας για να μπει.
Το Xenon ήταν πίτα.
Δεν πληρώνονται για το μυαλό αλλά για την εμφάνισή τους.
Σε κάποιες, η εμφάνισή τους αποφέρει,
μισό εκατομμύριο δολάρια ετησίως.
Δεν έχουν δουλειά επειδή είναι νέες, αλλά επειδή είναι εξωφρενικά όμορφες.
Έξω, υπήρχε τεράστια ουρά από ανθρώπους που περίμεναν να μπουν.
Σκέφτηκα να κεράσω σαμπάνια τον κόσμο που περίμενε.
Μα στη Νέα Υόρκη, απαγορεύεται να πίνεις αλκοόλ σε δημόσιους χώρους.
Το αμερικάνικο πολιτικά ορθό.
Έτσι, νοίκιασα ένα φορτηγάκι με παγωτά,
δημιουργώντας ένα τέλειο σκηνικό. Ο κόσμος, φορώντας τα μπλουζάκια,
έτρωγε παγωτό στη μέση του Μανχάταν.
Ο πρίγκιπας Κάρολος, θα πέρασε έξοχα στο μπαλέτο.
Θα έπρεπε να ήταν εδώ.
Μέσα σε λίγους μήνες, άλλαξε όλη η επιχείρηση.
Τα ποσοστά εκτοξεύθηκαν,
τα μοντέλα έρχονταν σε μας επειδή τις κάναμε διασημότητες.
Χρησιμοποιούσαμε αισθησιασμό, σεξουαλική ελευθερία και ανεκτικότητα.
Τα αντίθετα της συντηρητικής Αμερικής. Κυρίως, όλα ήταν σε συνδυασμό,
με τις επιθυμίες των νεαρών φωτογράφων και πελατών μας.
Ο ατζέντης μοντέλων πάντα ήταν ένα μητρικό σύμβολο.
Κάποιοι ανταγωνιστές μου προσποιούνταν,
ότι ήταν πατέρες και μητέρες των 375 μοντέλων τους.
Πόσα παιδιά μπορείς να έχεις;
Εμείς εισήγαμε,
μία πιο χαλαρή προσέγγιση και λέμε τα πράγματα με το όνομά τους.
Η σχέση μας με τα μοντέλα είναι επαγγελματική.
Βγάζουν πολλά χρήματα για τον εαυτό τους και για μας,
επομένως, η βασική μας σχέση είναι η επαγγελματική.
Φυσικά και αναπτύσσουμε φιλίες και εμπιστοσύνη.
Υπάρχουν διάφορα τρόποι συνεργασίας.
Πιστεύω ότι η κύρια διαφορά στον δικό μας τρόπο συνεργασίας,
είναι το ότι είναι μοντέρνος.
Είμαστε το πρακτορείο του σήμερα.
Τα πρακτορεία των ανταγωνιστών ήταν πρακτορεία του χθες.
-Το δικό σας, είναι του σήμερα. -Ναι. Του αύριο, θα είναι κάποιο άλλο.
Ήταν τα χρόνια που η Αμερική ανάκαμπτε και η διάθεση ήταν στα ύψη.
Η μόδα είναι η απεικόνιση της εκάστοτε εποχής.
Είναι το προϊόν των γεγονότων.
Αν μία ταινία κάνει επιτυχία,
αν ένας μουσικός κάνει επιτυχία, αν διοργανωθεί ένα γεγονός.
Αν η Πρώτη Κυρία μίας χώρας είναι πολύ όμορφη.
Όλα αυτά επηρεάζουν το στιλ.
Περνάμε μία ήρεμη περίοδο, όσον αφορά στα σπουδαία γεγονότα.
Συμβαίνουν πολλά συνεχώς, αλλά τίποτα συνταρακτικό.
Η οικονομία δεν έχει κρίση, αλλά ούτε και πηγαίνει πολύ καλά.
Δεν έχουμε κάποιον μεγάλο πόλεμο.
Δεν υπάρχει μεγάλη κρίση. Επομένως,
οι καθημερινές συνήθειες,
είναι αυτές που επηρεάζουν τη μόδα.
Παράδειγμα, η καλή υγεία.
Σκοπός μου, να έχω παγκόσμια οπτική και να ψάχνω για νέες ευκαιρίες.
Δύο τέτοιες ευκαιρίες, ήταν θεμελιώδεις για την επέκτασή μας.
Η σχολή μοντέλων του Τζον Καζαμπλάνκας,
Να προσεγγίσετε τα σωστά άτομα.
Τώρα, έφτιαξα έναν χώρο, όπου το ταλέντο σας θα ανακαλυφθεί.
Και το "The Look of the Year".
Το "Look of the Year"! Ο τηλεοπτικός διεθνής διαγωνισμός,
που αναδεικνύει τα πιο όμορφα κορίτσια στον κόσμο,
και τις βοηθά να γίνουν μοντέλα σούπερ σταρ!
Τζον;
Πώς έφτιαξες το "Look of the Year"; Σου ήρθε η ιδέα, ξαφνικά;
Όχι, ήταν μία ιδέα που την δούλευα,
για πολύ καιρό και μου πήρε 3-4 χρόνια να την πραγματοποιήσω.
Και τελικά, τα κατάφερα.
Η πρώτη συνάντηση,
είναι για να μπείτε όλες στον πνεύμα του ανταγωνισμού.
Είναι ένας διαγωνισμός, για τη διασκέδαση, την ομορφιά.
Όσες από εσάς πρόκειται να γίνετε τοπ μόντελ,
θα γίνετε τοπ μόντελ,
είτε έχετε βγείτε πρώτες, είτε βγείτε 70ές.
Επειδή εμείς, οι κριτές, κάνουμε και λάθη.
Και επίσης, γιατί ορισμένες αλλάζετε.
Σήμερα, κάποιες,
ίσως να μην είστε έτοιμες να κερδίσετε τον διαγωνισμό.
Αλλά σε ένα ή δύο χρόνια, να είστε έτοιμες.
Ο πρώτος διαγωνισμός έγινε το 1983, στο Ακαπούλκο.
Τα κορίτσια έκαναν βουτιές στο πιο διάσημο σημείο του Ακαπούλκο.
Όπου μικρόσωμοι άνδρες με μεγάλο θάρρος, βουτούν από τα 38 μέτρα,
στον αγριεμένο Ειρηνικό ωκεανό.
Η καριέρα κάποιων θα είναι μικρότερη από μοντέλου.
Όσο τα κορίτσια βλέπουν αξιοθέατα και προετοιμάζονται για τον τελικό,
ο Τζον Καζαμπλάνκας, μιλά στην τηλεόραση,
και συζητά για το πρακτορείο Elite και τα καλλιστεία "Look of the Year".
Ο πρώτος διαγωνισμός ήταν τέλειος.
Το Ακαπούλκο ήταν το ιδανικό σενάριο.
Ανάμεσα στις πέντε φιναλίστ,
ήταν η Σίντι Κρόφορντ και η Στέφανι Σίμουρ.
Είμαι η Σίντι Κρόφορντ, από το Σικάγο του Ιλινόι.
Είμαι η Στέφανι Σίμουρ, από το Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνια.
Οι συνέταιροί μου δεν συμφωνούσαν με τον διαγωνισμό.
Τον θεωρούσαν σπατάλη χρόνου και χρημάτων.
Δεν καταλάβαιναν τον θετικό αντίκτυπο,
που είχε για το κύρος μας και την αναζήτηση ταλέντων.
Η Ζανέτ είχε έρθει στη Νέα Υόρκη μαζί μου,
και ζούσα ως παντρεμένος.
Αν και ενίοτε, ενέδιδα σε πειρασμούς.
Τον Αύγουστο του 1978, έγινα πατέρας του Τζούλιαν και ήταν εκπληκτικό.
Η παρουσία του έφερε γαλήνη και ευτυχία στον κόσμο μας.
Αποφάσισα να παντρευτώ την Ζανέτ.
Υπάρχει μεγάλη διαφορά,
ανάμεσα στη συζυγική και την επαγγελματική μου ζωή.
Είχα μία ζωή από Δευτέρα ως Παρασκευή,
και άλλη μία, διαφορετική τα σαββατοκύριακα και τις γιορτές.
Όταν ο Τζούλιαν ήταν έξι, χώρισα με την Ζανέτ,
εξαιτίας της σχέσης μου με την Στέφανι Σίμουρ.
Εκείνη ήταν 16 κι εγώ 42.
Από όλες τις γυναίκες που γνώρισα στη ζωή μου,
εκείνη ήταν η μοναδική που μου ράγισε την καρδιά.
Το πάθος που ένιωθα, προερχόταν από το γεγονός,
ότι ενώ στη ζωή μου είχα τον έλεγχο στα πάντα,
ήξερα ότι εκεί, τον χάνω. Ήξερα ότι έχω μπλέξει άσχημα.
Η Στέφανι έχει φλόγα
Τίποτα συγκεκριμένο δεν σκέφτομαι.
Νιώθω ό,τι κάνω.
Νιώθω τα στοιχεία της φύσης. Τον άνεμο, τον ήλιο, τον ωκεανό.
Σκέφτομαι αυτά που με χαροποιούν και με κάνουν να νιώθω καλά.
Ο δεσμός μας κράτησε μόλις δύο χρόνια, μα μου στοίχησε.
Η τιμωρία μου ήταν παραδειγματική.
Την παραμονή των Χριστουγέννων,
η Στέφανι πήγε στο Σαν Ντιέγκο, στο σπίτι των γονιών της.
Το επόμενο πρωί, θα πέταγε για Νέα Υόρκη,
και μαζί, θα πηγαίναμε στο Σεν Μπαρτς.
Ξαφνικά, χτύπησε το τηλέφωνο. "Γεια, η Στέφανι είμαι.
Τζον, μίλησα με τον μπαμπά μου.
Λέει να είμαι ειλικρινής με σένα και τον εαυτό μου, να δω την αλήθεια.
Θέλω να είμαι ελεύθερη,
και να ζήσω τη ζωή μου ως ελεύθερη."
Η καρδιά μου σταμάτησε.
Το λήξαμε και χωρίσαμε φιλικά.
Άρχισα να ντύνομαι μηχανικά,
σκεπτόμενος την ειρωνεία της κατάστασης.
Το πρωί, αποφάσισα να πάω στο Σεν Μπαρτς μόνος.
Το αστείο ξεκίνησε από το αεροπλάνο.
Μας γνώριζε όλη η πρώτη θέση και με ρωτούσαν πού είναι η Στέφανι.
"Έμεινε με τους γονείς της".
Όταν έφτασα,
είδα ότι το σπίτι είχε τρία υπέροχα μπανγκαλόου στην παραλία.
Το μέρος ήταν για μήνα του μέλιτος.
Σκέφτηκα πως, τουλάχιστον πρέπει να μαυρίσω.
Ξαφνικά, ένιωσα έναν πόνο στο στόμα.
Με τη ζέστη, χειροτέρεψε και άρχισε να με ενοχλεί πολύ.
Χρειαζόμουν παρέα.
Τηλεφώνησα στον Πάτρικ Ντεμαρσελιέ, που ήταν επίσης στο Σεν Μπαρτς.
Η γυναίκα του είχε καλέσει την Ζανέτ και τον Τζούλιαν στο σπίτι.
"Δεν γίνεται να έρθεις".
Η μοίρα είχε αποφασίσει πως θα έμενα μόνος.
Την επόμενη μέρα, ξύπνησα νωρίς,
και πήγα για μπάνιο στην παραλία μπροστά στο ξενοδοχείο.
Για να μπω στη θάλασσα, έπρεπε να πατήσω σε βράχια.
Γλίστρησα και στραμπούληξα τον αστράγαλό μου άσχημα.
Δύο ναυαγοσώστες, με μετέφεραν στο ξενοδοχείο.
Επέστρεψα στη Νέα Υόρκη με πατερίτσες.
Είχα πονόδοντο, δεν είχα φράγκο,
και ένιωθα μόνος και αξιολύπητος.
Όποιον άντρα κι αν ρωτήσετε,
αν θα άρπαζε την ευκαιρία να ζήσει,
έναν έρωτα σαν κι αυτόν που έζησα με τη Στέφανι,
νομίζω πως κανείς τους δεν θα έλεγε όχι.
Στην πραγματικότητα,
αν κοιτάξω πίσω, θα δω ότι η μοίρα μου καθορίστηκε,
ένα καλοκαιρινό απόγευμα, στην Ίμπιζα, το 1985..
Για αρκετό καιρό,
η Μονίκ και ο Αλέν μου έλεγαν,
πως χρειαζόμασταν κάποιον ισχυρό να διευθύνει το πρακτορείο στο Παρίσι.
Συμφώνησα, αλλά όταν μου είπαν,
ο μόνος άνθρωπος που είχε διευθύνει πρακτορείο στο Παρίσι,
εκτός από τον εκάστοτε ιδιοκτήτη, ήταν ο Ζεράλντ Μαρί,
πήγα να πάθω εγκεφαλικό.
Πάνω από το πτώμα μου!
Επέμεναν ότι έπρεπε να του μιλήσω.
Ότι δεν ήταν τόσο κακός, ότι είχε αλλάξει.
Ήταν διευθυντής του Paris Planning, του πιο ισχυρού ανταγωνιστή μας.
Ήταν εξαιρετικός booker και γνώριζε καλά τον κόσμο της μόδας.
Τελικά, συμφώνησα να το σκεφτώ.
Στο επόμενο ταξίδι μου στο Παρίσι,
πήγαμε για πρωινό και ξεκινήσαμε τη συνεργασία μας.
Ο πρόεδρος του "Elite Europe", που συντονίζει τις δουλειές,
του πρακτορείου στην Ευρώπη, ο κύριος Ζεράλντ Μαρί.
Η αλήθεια είναι πως ήταν σωστή απόφαση.
Ο Ζεράλντ έκανε ό,τι περίμενα ως διευθυντής.
Το πρακτορείο στο Παρίσι έπαψε να έχει προβλήματα,
και άρχισε να αναπτύσσει τη δική του προσωπικότητα.
Όταν όλη μέρα, βλέπεις όμορφα κορίτσια,
κάποια θα ξεχωρίσουν, φυσικά. Είτε γιατί θα σου πουν κάτι διαφορετικό,
είτε γιατί το βλέμμα τους έχει κάτι το διαφορετικό,
είτε ο τρόπος που εκφράζονται είναι διαφορετικός.
Όπως όταν γνωρίζεις κάποιον και ερωτεύεσαι. Δεν εξηγείται.
Πες τους ότι είμαι υπέροχη.
Η σχέση του με τα μοντέλα ήταν πολύ καλή.
Ειδικά, αφού ήταν παντρεμένος με την Λίντα Εβαντζελίστα.
Η οποία έφερε λάμψη στο πρακτορείο του Παρισιού.
Ποια ήταν η πρώτη δουλειά που κάνατε; Η πρώτη σας;
Ασήμαντη ή όχι. Ποια ήταν;
Δούλευα σε ένα πολυκατάστημα, για οκτώ δολάρια την ώρα.
Απείχε μία ώρα από το σπίτι, η μαμά μου έπαιρνε ρεπό,
για να με πάει να δουλέψω για δύο ώρες. Αυτό έκανα.
Η Λίντα Εβαντζελίστα ανακαλύφθηκε στον Νιαγάρα, στον Καναδά,
από έναν ανιχνευτή μου.
Είχα πάει στα καλλιστεία Μις Έφηβη του Νιαγάρα και έχασα.
Δεν ήμουν καν φιναλίστ.
Όμως, ήταν εκεί ένας ανιχνευτής του Elite και μου έδωσε την κάρτα του.
Ήμουν 16 ετών.
Του τηλεφώνησα τρία χρόνια μετά.
Έστειλε φωτογραφίες μου στη Νέα Υόρκη και με πήρε ο Τζον.
Όταν τη συνάντησα στο Τορόντο ήταν φανταστική.
Και τελικά, συνεργάστηκε μαζί μας στο Παρίσι.
Όσο φοβερό κι αν ακούγεται,
όσο ακόμα εργαζόταν για το Paris Planning,
ο Ζεράλντ την έκλεψε.
Είμαι η Λίζι, από την Αυστραλία. Λίντα.
Τι συμπεριφορά πρέπει να έχει ένα μοντέλο για να φτάσει στην κορυφή;
Δεν νομίζω πως πρέπει να έχεις κάποια συμπεριφορά.
Πάντα πίστευα ότι είναι θέμα τύχης.
Αυτό που χρειάζεται για να φτάσεις στην κορυφή,
είναι να σε δει ένα μεγάλο περιοδικό,
και να σε ερωτευτεί. Ή να σε θέλει ένας φωτογράφος.
Από εκεί και πέρα, κυλάει.
Έτσι λειτουργεί. Γιατί μετά, όλοι λένε,
"Κοιτάξτε! Αυτός ο φωτογράφος δούλεψε με αυτήν την κοπέλα!"
Και ξαφνικά, όλοι θέλουν να φωτογραφίζουν εσένα.
Το βρήκα αστείο το ότι με την αποδοχή του Ζεράλντ Μαρί ως συνεργάτη,
έπαιρνα πίσω την Λίντα Εβαντζελίστα.
Ίσως ήταν το δώρο μου, μετά τη συμφωνία μου με τον διάολο.
Τα ευαίσθητα κορίτσια σήμερα, θα παραμείνουν ευαίσθητα και αύριο.
Ο νικητής σήμερα θα παραμείνει νικητής αύριο.
Από την αρχή της συνεργασίας μας, το 1986,
η σχέση μου με τον Ζεράλντ ήταν παράξενη και διπρόσωπη.
Η συνεργασία μας ήταν άψογη,
μα υπήρχε έχθρα μεταξύ μας. Ήμασταν σαν το λάδι με το νερό.
Δεν συμπαθούσαμε ο ένα τον άλλο, μα δουλεύαμε καλά μαζί.
Ο κάθε κριτής, εξέφρασε τη γνώμη του.
...με πιθανή φιναλίστ.
Είπες ότι ήταν η καλύτερη κι εγώ συμφώνησα.
Ναι, αλλά είπα...
Βγάζαμε χρήματα, ήμασταν επιτυχημένοι.
Οι μόνες φορές που έπρεπε να συναντηθούμε,
ήταν στον διεθνή διαγωνισμό του "Elite Model Look",
σε κάποια συμβούλια, στο ετήσιο συμβούλιο της εταιρείας,
και στις διακοπές μας στην Ίμπιζα, όπου ήμασταν γείτονας.
Το Elite είναι το μεγαλύτερο διεθνές πρακτορείο μοντέλων στον κόσμο.
Με έντεκα γραφεία,
και περισσότερες από δέκα θυγατρικές εταιρείες σε 4 ηπείρους.
Και πάνω από 100 σχολές του Τζον Καζαμπλάνκας.
Ένα δίκτυο σχολών για μοντέλα.
Στις αρχές της δεκαετίας του '90, ήμασταν στα καλύτερά μας.
Βγάζαμε πάνω από 100 εκατομμύρια δολάρια το χρόνο.
Κάθε νύχτα, έπεφτα για ύπνο,
γνωρίζοντας ότι είμαστε το νούμερο ένα.
Είχαμε καταφέρει ό,τι κανείς άλλος δεν είχε καταφέρει στον κλάδο μας.
Στο μεταξύ, έπρεπε να χειριστώ τη συμπεριφορά που είχαν οι ντίβες μου.
Και η Ναόμι Κάμπελ, ήταν οι χειρότερη από εκείνες.
Η Ναόμι είναι εκπληκτική γυναίκα.
Εκρηκτική, έξυπνη και ταλαντούχα.
Αλλά με ανεξέλεγκτο χαρακτήρα.
Όταν σε βλέπουν από κοντά, σκέφτονται τις φωτογραφίες σου,
και περιμένουν να φερθείς διαφορετικά.
Σαν σούπερ σταρ.
Σούπερ μόντελ, σούπερ σκύλα. Αυτή ήταν η φήμη της.
Δεν θέλω να μπεις.
Η Ναόμι Κάμπελ, είναι μόνο μία.
Είχαμε εκατοντάδες καυγάδες με την Ναόμι.
Όταν έμπαινε στο στούντιο, ήταν καταπληκτική.
Αλλά αργούσε, ακύρωνε την τελευταία στιγμή.
Η Ναόμι εμφανίστηκε σε μία συναρπαστική εποχή.
Κάποιοι πονηροί ατζέντηδες και φωτογράφοι, σκέφτηκαν,
να φέρουν τη μόδα στο προσκήνιο,
οπότε, τα μοντέλα έγιναν σταρ.
Το 1993,
η υπεύθυνη των booker, μπήκε στο γραφείο μου κλαίγοντας.
Δεν άντεχε άλλο.
Ένας σημαντικός πελάτης μας ήταν εξοργισμένος.
Η Ναόμι μας απειλούσε καθημερινά ότι θα έφευγε από το πρακτορείο.
Πήρα μία απόφαση, που έγραψε ιστορία.
Όχι μόνο την απέλυσα, αλλά έστειλα τηλεγράφημα,
σε όλους τους πελάτες μας, πριν προλάβει να αντιδράσει,
και να διαδώσει ότι αυτή ήταν που μας παράτησε.
"Σας ενημερώνουμε,
πως, στο εξής, δεν επιθυμούμε να εκπροσωπούμε την Ναόμι Κάμπελ.
Κανένα χρηματικό ποσό ή κύρος,
δεν δικαιολογεί την κακομεταχείριση που έχουν υποστεί,
το προσωπικό και οι πελάτες μας.
Όσοι την έχετε γνωρίσει, θα το καταλάβετε."
Τα ΜΜΕ το λάτρεψαν!
Μόλις δύο χρόνια αργότερα, γύρισε σε μας.
Πρέπει να παραδεχθώ ότι λατρεύω την Ναόμι.
Θα μου δώσεις κι εμένα ένα;
Γι' αυτό παρήγγειλα δύο.
Θα βάλω το ένα στο γραφείο μου.
-Ευχαριστώ πολύ! -Πώς σου φαίνεται;
Θα προτιμούσα να είμαι φίλος της, παρά ατζέντης της.
Ποιο είναι το ιδανικό...
Δουλεύεις ως μοντέλο, έχεις ανακαλυφθεί.
Πότε ξέρεις ότι τα κατάφερες; Όταν μπεις στο εξώφυλλο ποιου περιοδικού;
Νομίζω στο Cosmopolitan.
-Στο Cosmopolitan; -Στην Αμερική, ναι.
-Εσύ, Τζιλ; -Κι εγώ το ίδιο.
Το Cosmopolitan, το Vogue.
-Οποιοδήποτε εξώφυλλο. -Θα ήθελα να πω κάτι.
Το εξώφυλλο που δεν έχουν κάνει ακόμα.
Η Σίντι ήταν προάγγελος μίας νέας εποχής για τα μοντέλα.
Υπέροχο!
Ήταν η πρώτη που πόζαρε γυμνή στο Playboy,
χωρίς να θυσιάσει το κύρος του τοπ μόντελ.
Αντιθέτως, κέρδισε την καρδιά του ευρύτερου κοινού.
Υπάρχουν και οι φανατικού θαυμαστές. Ένας τύπος οδήγησε 30 ώρες,
για να έρθει στο Ντάλας,
για ένα αυτόγραφό μου. Είναι πολύ γλυκό.
Η Σίντι ήταν πιστή σε μας αλλά και πολύ απαιτητική.
Μαζί, φτιάξαμε το πρώτο ημερολόγιο.
Υπογράψαμε συμβόλαιο με το MTV, η Σίντι είχε δική της εκπομπή.
Το "House of Style".
Έχω εκπομπή στο MTV, λέγεται "House of Style".
Δείχνουμε τι είναι στη μόδα,
αλλά και τι φορούν οι ράπερ, τι φορούν οι "μεταλάδες".
Παντρεύουμε το στιλ με τη μουσική βιομηχανία.
Απόψε, έχω γύρισμα της εκπομπής και παρουσιάζω και δύο βραβεία.
Αν έχω τατουάζ;
Όχι. Γιατί αυτά που μου αρέσουν, είναι στους αστραγάλους.
Αλλά όταν θα φτάσω 50 και θα είμαι στον γάμο της κόρης μου, θα είναι λυπηρό.
Κυκλοφόρησε βίντεο γυμναστικής,
και υπέγραψε ένα ιστορικό συμβόλαιο με την εταιρεία "Revlon".
Με την Σίντι, φέραμε μεγάλη αλλαγή στον χώρο.
Αλλά μετά από 14 χρόνια επιτυχημένης συνεργασίας,
δεν ήθελε πλέον να πληρώνει προμήθεια,
και πήγε στο πρακτορείο "William Morris".
Το 1992,
οι δουλειές μου πήγαιναν καλύτερα από ποτέ,
και όλες οι υλικές επιθυμίες μου είχαν πραγματοποιηθεί.
Η ερωτική μου ζωή ήταν χάλια.
Περνούσα μία δύσκολη και άδεια περίοδο στη ζωή μου. Συναισθηματικά.
Έχω καταλάβει ότι η ιδανική γυναίκα για μένα,
ήταν η σύζυγός μου, η Ζανέτ.
Ο γάμος μας δεν γλίτωσε,
από τις δυσκολίες που έχει ένας γάμος.
Εγώ ταξιδεύω επτά με οκτώ μήνες το χρόνο.
Μετανιώνετε που δεν κράτησε;
Ως ένα βαθμό, ναι.
Πιστεύω πως η συντροφικότητα,
που σου προσφέρει μία σταθερή σχέση, είναι υπέροχη.
Από την άλλη, βέβαια, ο ενθουσιασμός,
και η ελευθερία,
του να μην είσαι δεσμευμένος, είναι επίσης,
κάτι πολύ ενδιαφέρον. Οπότε, τα ζυγίζεις.
Όσοι έχουν το ένα, νιώθουν ότι τους λείπει το άλλο.
Σίγουρα, όταν θα μεγαλώσω,
θα επιθυμώ αυτή την συντροφικότητα.
Είμαι βέβαιος πως θα υπάρξουν πολλές στιγμές,
όπου θα μετανιώνω που δεν ήμουν προσεκτικός,
στο να κρατήσω τη σχέση.
Γινόμουν η καρικατούρα του εαυτού μου.
Είχα αποδεχθεί ένα μέλλον με ασήμαντες σχέσεις,
όταν έφθασα στην Βραζιλία, για τα καλλιστεία στο "Club Med".
Η Αϊλίν Βερμελίνγκερ, ήταν μία από τις διαγωνιζόμενες.
Την βρήκα πολύ όμορφη.
Κέρδισε τον διαγωνισμό και προκρίθηκε στους τελικούς, στη Νέα Υόρκη.
Στη φάση με τα μαγιό,
όπου δεν υπάρχει παραγωγή και βλέπεις τις δυνατότητες τους,
η Αϊλίν έδειξε το υπέροχο πρόσωπο, τα πράσινα μάτια, το τέλειο κορμί της.
Στεκόταν μπροστά μας, αθώα και αγνή,
και μας είπε ότι της αρέσει να παίζει πιάνο.
Ο Πάτρικ της ζήτησε να μας παίξει κάτι.
Ήρεμα, γύρισε,
πήγε στο πιάνο που υπήρχε στην αίθουσα,
και έπαιξε το "Tico-Tico no Fuba", ένα βραζιλιάνικο κομμάτι.
Όλοι μαγεύτηκαν.
Αρχίσαμε να βγαίνουμε, έστω κι αν σκεφτόμουν,
πόσο γελοίο ήταν.
"Είσαι 32 χρόνια μεγαλύτερός της.
Μένει στη Βραζιλία, είναι σοβαρή κοπέλα.
Κι εσύ είσαι ένας ηλίθιος".
Συνεχίσαμε να βγαίνουμε,
και τον Φεβρουάριο του 1993,
η Αϊλίν κι εγώ παντρευτήκαμε, αμέσως μετά το Καρναβάλι..
Ο βραζιλιάνικος Τύπος, μας αντιμετώπιζε με στοργή.
Αντιθέτως,
ο αμερικανικός, μας περιέγραφε με τον συνήθη κυνισμό και σαρκασμό.
Αναγνωρίζετε αυτό το κορίτσι με τον Τζον Καζαμπλάνκας;
Ήταν στα περσινά καλλιστεία, αλλά δεν κέρδισε.
Έγινε, όμως, η κυρία Καζαμπλάνκας. Ενίοτε, οι χαμένοι βγαίνουν νικητές.
Για τον Τζον. Πόσο προστατευμένη ήταν η νεαρή σύζυγός σου ως μοντέλο,
όταν έκανες σχέση μαζί της;
Θα έλεγα ψέματα... Παρακαλώ.
Ο Τζον Καζαμπλάνκας είναι ο διευθυντής του πρακτορείου Elite,
και παντρεύτηκε την σύζυγό του όταν εκείνη ήταν 17 ετών.
Θα ήταν ψέμα αν έλεγα ότι δεν ήμουν προετοιμασμένος για την ερώτηση.
Δεν έχω πολύ καλή απάντηση. Πρώτον, δεν είναι μοντέλο.
Σπουδάζει πιάνο.
Κάποιος την έστειλε στα καλλιστεία της Βραζιλίας, εκεί την γνώρισα.
Παράτησε το μόντελινγκ και μετά αρχίσαμε να βγαίνουμε.
Δεύτερον, κατάγεται από χώρα, που όπως και η δική μου,
δεν έχει προκαταλήψεις με την ηλικία. Όπως εδώ, που υπάρχει εμμονή.
Η διαφορά ηλικίας στον γάμο, είναι συνηθισμένη,
στη Βραζιλία και την Ευρώπη, από όπου κατάγομαι.
Τρίτον, τη καλύτερη απάντηση μου την έδωσαν χθες,
δύο κοπέλες της παραγωγής. Τους είπα πως είμαι σίγουρος,
ότι κάποιος θα μου κάνει αυτή τη δύσκολη και προσωπική ερώτηση.
Πες τους να γνωρίσουν τη σύζυγό σου.
Είναι υπέροχη, την ερωτεύτηκα. Κι αυτό είναι δικό μου θέμα, όχι δικό σας.
Τα τέλη του '90,
σηματοδότησαν την αρχή της εποχής αναλώσιμων μοντέλων.
Το αντίθετο, δηλαδή, από αυτό που προωθούσε το Elite.
Για μένα, η ομορφιά είναι αιώνια.
Δεν υπάρχει πρότυπο ομορφιάς συγκεκριμένης περιόδου.
Τα μοντέλα με τα οποία συνεργαζόμουν, είχαν μεγάλη καριέρα,
ανεξάρτητα με τις τάσεις της μόδας.
Το Elite αφορά στον ελιτισμό και τη διασημότητα.
Εδώ είναι η διαφορά. Όταν διαλέγουμε ένα κορίτσι,
πρέπει να έχει στιλ και ομορφιά. Προσωπικότητα και εμφάνιση.
Όταν επιλέγεις κορίτσια επειδή έχουν την ομορφιά της στιγμής,
το ξέρεις ότι θα η καριέρα τους θα διαρκέσει μόνο μία στιγμή.
Αυτό έγινε το '90.
Αυτό κάνουν πολλά πρακτορεία σήμερα.
Προσαρμόζονται στις απαιτήσεις που έχουν στυλίστες και διαφημιστές.
Το αποτέλεσμα, είναι μία στρατιά κοριτσιών κλώνων,
που γίνονται ξεπερασμένα, μόλις βγει νέο λουκ στη μόδα.
Ήμουν έξαλλος.
Έστειλα ανοιχτή επιστολή σε όλα τα πρακτορεία.
"Συγχαίρω τους συναδέλφους μου,
για την τόσο καλή δουλεία τους, που τα ποσοστά μας πέφτουν.
Καταστρέφουμε τον μύθο του σούπερ μόντελ,
και μετατρέπουμε το επάγγελμά μας σε ένα επάγγελμα,
όπου η οικονομική επιτυχία θα είναι αδύνατη."
Στην ουσία, η συνοχή μας,
και η μοναδικότητα του Elite,
διατηρήθηκαν τόσα χρόνια,
χάρη στη συμφωνία που είχα με τον φίλο μου, Αλέν Κιτλέρ,
να παίρνουμε αποφάσεις πάντα κατά γενική συναίνεση.
Κι αυτό, διατηρήθηκε για 25 χρόνια.
Στις αρχές του 1999,
κουρασμένος, έπειτα από 30 χρόνια κόπων,
ενημέρωσα τους συνεταίρους μου ότι επιθυμούσα να αποσυρθώ.
Θα ήταν η τελευταία χρονιά που θα ήμουν ενεργός στην εταιρεία.
Τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς, το BBC πρόβαλε,
το φημισμένο, δυστυχώς, ντοκιμαντέρ,
του ερευνητικού ρεπόρτερ, Ντόναλ Μακιντάιρ.
Η εκπομπή μας θα μπει μυστικά και θα φέρει στο φως,
την ποταπή και άσχημη πλευρά του χώρου της μόδας.
Περιέγραφε τα πρακτορεία γενικά, και το δικό μας συγκεκριμένα,
ως περιβάλλοντα σεξουαλικής εκμετάλλευσης,
ναρκωτικών και πορνείας.
Είμαι ο Ντόναλ Μακιντάιρ, Ρεπόρτερ του BBC.
Ταξιδεύω στις πρωτεύουσες της μόδας. Λονδίνο,
Παρίσι και Μιλάνο.
Χρησιμοποιώ δύο κάμερες. Μία για να φωτογραφίζω την πασαρέλα,
και μία κρυφή, για να βιντεοσκοπήσω τα πάντα.
Ήμουν με την οικογένειά μου, διακοπές στο Μαϊάμι Μπιτς,
όταν μου τηλεφώνησαν.
Ο συνέταιρος μου είπε ότι ένας φίλος του Ζεράλντ,
που υποτίθεται ότι ήταν διάδοχος της οικογένειας Ρόιτερ,
στην πραγματικότητα, ήταν μυστικός δημοσιογράφος,
ο οποίος ακολουθούσε τον Ζεράλντ σε όλο τον κόσμο.
Ήξερα τον Ζεράλντ, τρομοκρατήθηκα όταν το έμαθα.
Η εκπομπή προβλήθηκε στην Αγγλία, μόνο στο BBC.
Την έβλεπα και έκλαιγα.
Ένιωθα ντροπή.
Ένιωθα αηδία.
Προς έκπληξή μου, συμφώνησε να με συναντήσει για φαγητό.
Αρχίζω και συνειδητοποιώ το πόσο ισχυρός είναι.
Ξέρω ότι είναι το νούμερο 2 του Elite στον κόσμο,
και το ότι το ετήσιο κέρδος της εταιρείας είναι 100 εκ. δολάρια
Είναι το πλουσιότερο πρακτορείο.
Πήρα τους συνεταίρους μου στο Παρίσι και ζήτησα την παραίτησή του.
Στην αρχή, συμφώνησαν ότι ναι, έπρεπε να φύγει.
Έπειτα, προσέλαβαν μία εταιρεία δημοσίων σχέσεων,
και άρχισαν να λένε ότι ο Ζεράλντ παγιδεύτηκε.
Ότι στα βίντεο, είχε πέσει πολύ μοντάζ. Που ήταν αλήθεια!
Αυτό το είδος δημοσιογραφίας είναι σιχαμερό.
Αλλά υπάρχει.
Και πρέπει να αναλάβουμε την ευθύνη,
για τα λόγια που ειπώθηκαν από ανθρώπους του πρακτορείου,
οι οποίο ντροπιάστηκαν.
Ο Μακιντάιρ ήταν μεγάλο καθίκι.
Είχε κάνει περίπου 250 περικοπές στα βίντεο.
Επομένως, μπορούσε να βάλει τον Ζεράλντ να πει ό,τι να' ναι.
Ο ευρωπαϊκός Τύπος αναφέρει ότι θα μηνύσουν το κανάλι του BBC,
για συκοφαντική δυσφήμηση.
Αυτό που μάθαμε είναι ότι πλέον δεν υπάρχει ιδιωτικότητα.
Ότι δεν μπορούμε να κάνουμε καμία χαζομάρα,
στις 3 το πρωί σε ένα κλαμπ, ούτε στο ίδιο μας το σπίτι.
Το πρακτορείο Elite αδικήθηκε.
Πριν πολλά χρόνια, οι συνέταιροι είχαμε συμφωνήσει,
ότι αν πωλούσαμε την εταιρεία, θα την πωλούσαμε ολόκληρη.
Κανείς δεν μπορούσε να πωλήσει το δικό του μερίδιο.
Ειδικά εγώ, που ήμουν ο βασικός μέτοχος,
και ο αντιπρόσωπος της εταιρείας.
Όμως, οι σχέσεις μας χάλασαν μετά το φιάσκο,
και αμέσως δέχθηκαν την άμεση αποχώρησή μου,
και την πώληση των μετοχών μου σε έναν Ελβετό επενδυτή.
Βγήκα από το παιχνίδι.
Ήταν ένα απρόσμενο επάγγελμα.
Τυχαίο και υπέροχο.
Ένα επάγγελμα που μου επέτρεψε να κρατήσω στα χέρια μου,
γυναίκες με εκπληκτική ομορφιά,
που οι περισσότεροι άντρες δεν τολμούν καν να ονειρευτούν.
Αναπολώντας την 30χρονη καριέρα μου,
αν έπρεπε να διαλέξω μία περίοδο απόλυτης ομορφιάς,
θα ήταν οι καλοκαιρινές κολεξιόν στη Ρώμα, τη δεκαετία του '80.
Οι χειμερινές επιδείξεις γίνονταν τον Ιούλιο.
Δεν υπήρχε πιο όμορφο μέρος,
από την Αιώνια Πόλη, εκείνες τις δύο βδομάδες του καλοκαιριού.
Δεν νομίζω ότι υπήρχε άλλο μέρος στον κόσμο,
όπου μπορούσες να δεις τόσες όμορφες γυναίκες μαζεμένες.
Είχαμε έναν κανόνα. Όποτε βλέπαμε σιντριβάνι, έπρεπε να πέσουμε μέσα.
Η θέα των πανέμορφων γυναικών,
να περπατούν στο δρόμο με τα βρεγμένα ρούχα πάνω τους,
ήταν κάτι που κανείς δεν θα ξεχάσει ποτέ.
Έζησα φανταστική ζωή.
Μία ζωή με σκαμπανεβάσματα,
με συναρπαστικές, αλλά και καταθλιπτικές στιγμές.
Και στάθηκα πολύ τυχερός.
Επειδή η μετριότητα του επαγγέλματος,
αλλά και των ανταγωνιστών μου,
με έκαναν να φανώ ιδιοφυία.
Ο Τζον Καζαμπλάνκας έζησε ευτυχής με τη σύζυγο και τα παιδιά του,
ως τον θάνατό του, στις 20 Ιουλίου 2013.
Παλιά, ανοίγαμε περιοδικά μόδας,
και βλέπαμε μοντέλα που διαφήμιζαν ρούχα.
Πλέον, δίνουμε σημασία στα μοντέλα και όχι στα ρούχα.
Βλέπουμε ημίγυμνες κοπέλες. Τι συμβαίνει, Τζον;
Δεν ξέρω, δεν έχω εγώ τα περιοδικά.
Θεωρώ ότι η μόδα απεικονίζει τη εκάστοτε εποχή,
και αυτή την εποχή, η κοινωνία έχει την τάση να γδύνεται.
Έχεις αξιοζήλευτη θέση.
Οι πιο όμορφες γυναίκες είναι στην Αμερική ή στην Ευρώπη;
Δεν νομίζω ότι υπάρχει μέρος που να έχει αυτό το μονοπώλιο.
Εσύ, πού βρίσκεις τις πιο όμορφες γυναίκες;
-Στη Αμερική. -Ε, ναι!
Υποτιτλισμός: Κατερίνα Κουτούζη